Widok z paryskiego okna

Życie przy Kanale (Sw. Marcina)...

noreply@blogger.com (holly) — Wed, 30 May 2012 13:38:00 +0000

Jeden z najbardziej czarujących spacerów po Paryżu. Wzdłuż śluz i podnoszących się mostów, poranną porą...

Rusza maszyna po wodzie ospale...

Płasko i horyzontalnie...

Lekcja pływania pod troskliwym okiem mamy

Jak jaszczurki, na słońcu...

Spacery po kanale? nie polecam-nudno!

Uwaga, uwaga wrota się otwierają...

Czysto nie jest, niestety miałam okazję się przekonać, ale oszczędzę widoków...

Przed wyborami regionalnymi, fani antykapitalisty Poutou rozlepiają afisze

Wypasiona barka w kolejce przed śluzą...

A to już kanał la Vilette, przerwa na kawę...

Spełniona utopia na makowym polu

noreply@blogger.com (holly) — Sun, 20 May 2012 21:43:00 +0000

Bardzo długo marzono, aby na tym 50 hektarowym terenie wyrosła w 2012 roku wioska olimpijska, dotąd służył za zajezdnię i warsztat pociągów położonego niedaleko dworca Sw. Łazarza. Ale Paryż przegrał z Londynem i trzeba było to niespełnione marzenie zastąpić jakimś innym. I zdecydowano, że wyrośnie tu osiedle. Ale nie tam jakieś zwyczajne osiedle, ale ultranowoczesne, jak na XXI wiek przystało: nieszkodliwe dla środowiska, otwarte, wymieszane socjalnie, w którym każdy będzie szczęśliwy i będzie żyć w zgodzie z naturą, a la Jacques Rousseau. A więc instalacje geotermiczne (m.in recyklowanie śmieci) pomogą w zapewnieniu 85 proc. energii odnawialnej, na wszystkich dachach domów umieszczone zostaną kolektory słoneczne, a emisja CO2 będzie na tym ekologicznym osiedlu wynosiła zero. Cały zespół budynków otaczał będzie rozpostarty na 10 ha park, wyrośnie też szkoła, przedszkola, akademiki dla młodzieży i rezydencja dla niepełnosprawnych i seniorów. Tak powstał projekt -ZAC Clichy Battignolles.

Aby zapewnić społeczne „mieszanie się”- mniej zamożnej i kolorowej części społeczeństwa i dać szansę na ładne mieszkanie zadecydowano, że 50 proc. spośród 3400 mieszkań przeznaczonych zostanie na mieszkania socjalne. I jeszcze jedno! Perłą całości ma być nowo zbudowany Pałac Sprawiedliwości, zaprojektowany przez architektonicznego geniusza Renzo Piano.(m.in.Centrum Pompidou, a ostatnio Shard London Bridge) Możecie tu obejrzeć film, jak będzie wyglądał ten niezwykły projekt. zajrzyjcie, naprawdę warto! Będzie to chyba najbardziej wzorowa, ekologiczna paryska inwestycja tego początku wieku.

Przed trzema laty oglądałam jej zarysy. Istniał wówczas jedynie park im. Martina Luthera Kinga. Dziś wyrastają już z ziemi pojedyncze domy, park zarósł roślinnością i wypełnił się dziećmi oraz biegającymi po nim mieszkańcami. Piszę o nim, bo chyba zasługuje na wzmiankę. Z wielu względów, ale nie tylko ekologicznych. To nowe, nowoczesne osiedle nie ma żadnych ogrodzeń, jest otwarte dla każdego a mieszkania przypadną w udziale również wielokolorowej ludności Paryża. Może właśnie taka idealistyczna, piękna idea tego projektu mnie najbardziej zafascynowała.

Las dźwigów- obraz rzadko spotykany w Paryżu

Stara stajnia-widoczne kolektory słoneczne na dachu

Tu produkujemy energię wietrzną

Kaczki papugują gimnastykujących się spacerowiczów

Jak na wiejskim polu... a tymczasem 500 m od placu Clichy

50 proc. mieszkań socjalnych

Targ z książkami na ulicy Brancion

noreply@blogger.com (holly) — Sat, 19 May 2012 20:13:00 +0000

Dla mola ksiażkowego, jakim bez wątpienia jestem, jedną z największych uciech mieszkania w Paryżu jest wszechobecny dostęp do słowa drukowanego. Myślę tu o tysiącach cudacznych małych antykwariatów, z siedzącymi w nich rozczochranymi okularnikami, ulicznymi targami, gdzie najczęściej królują wydawnictwa arlekinopodobne, ale gdzie można trafić za pół-darmo na od dawna poszukiwaną perełkę, czy też bukinistach znad Sekwany, którzy już dawno oddali duszę diabłu popadając w znajomy mi rodzaj książkowego uzależnienia. Kilku z nich już znam i nawet jesteśmy po imieniu. Gdy jest mi bardzo źle i samotnie, mogę zawsze śmiało wyruszyć nad Sekwanę, znajdę tam nie tylko bratnią duszę, ale do tego jeszcze oczytanych, inteligentnych partnerów do rozmowy(a o to dziś niełatwo, nieprawdaż?). Chyba mnie nawet polubili, bo za każdym razem podsuwają tematy książek, które mogłabym-według nich- napisać. I tak na przykład. „Czy wie Pani, co by się w Polsce najlepiej sprzedawało?”-pyta mnie ostatnio jeden z moich ulubionych bukinistów, którego stoisko mieści się przy Pont Neuf - „książka o polskich generałach Napoleona”-szepcze, Polacy pytają mnie bez przerwy o książki na ten temat- tylko proszę tego nikomu nie mówić”-dodaje. Oj, ten Napoleon-myślę sobie- ciągle nie daje rodakom spokoju!

Wyjątkowa pasja, więcej- miłość Francuzów do książek, którą obserwuję od trzech lat przypomina mi czasy najuboższego w dobra materialne okresu komunizmu w Polsce. Na książki się polowało, stało nocami w kolejce, w księgarniach było więcej klientów niż książek. I dziś w Paryżu księgarnie są zatłoczone, zwłaszcza w sobotnie popołudnia, antykwariaty kwitną, gdy tymczasem u nas…ale nie marudzę, jeśli prawdą jest, że jak pisała magamara, warszawską ulicę Chmielną władze miasta zamierzają przekształcić w ulicę książki. A gdyby tak jeszcze, można sobie pomarzyć, jakąś wioskę podwarszawską obwołać wioską książki, na przykład Izabelin (ze względu na literacki rodowód? Tak jak zrobili to Szwajcarzy w St-Pierre-de-Clages?

Gdy przed ponad trzema laty przeprowadzałam się do Paryża, postanowiłam zabrać ze sobą tylko o to, co najbardziej niezbędne, na czasowy pobyt- trochę literatury, kilka słowników powinno wystarczyć-myślałam, a cała resztą mojego księgozbioru powędrowała na strych i do piwnicy. Powędrowała? Odpadały mi ręce od ich noszenia! A nawet w przypływie upiornego zmęczenia przyrzekałam sobie, że przez dwadzieścia najbliższych lat nie kupię już nic! Ale po co było składać obietnice, których i tak się nie zrealizuje? I dziś, po trzech latach znów siedzę w pokoju w którym książki wystają z każdego kąta, a ja tylko dokładam półek i zastanawiam się gdzie by tu jeszcze można je poupychać. Do tego dorzuciłam ostatnio do mojej listy przeurocze miejsce w Paryżu, jakim jest Polska Księgarnia na St. Germain de Pres, którą regularnie odwiedzam szukając nowości.

W każdy weekend, bez względu na obowiązki, pogodę czy samopoczucie udaje mi się do któregoś z wymienionych miejsc zajrzeć, ale…zdarza się również, że wyruszam odkrywać nowe terytoria, niczym poszukiwacze skarbów w dolnej Amazonce. I tak późnym sobotnim popołudniem, znalazłam się w 13-stce, w okolicach La Butte aux Caillles, gdzie od jakiegoś czasu śledzę rozwój street artu, gdy nagle przypomniałam sobie, że gdzieś, kiedyś, czytałam o największym paryskim targu używanymi książkami pod gołym niebem na ulicy Briancion w okolicach Parku Brassensa w 15-stce. Ale czy on rzeczywiście istnieje, czy też jest po prostu tworem mojej wyobraźni? Spojrzałam na mapę-byłam niedaleko parku. Kilka przystanków tramwajem, kilka kroków ulicą Brancion i nagle niespodzianka! W dwóch pawilonach, przypominających pawilony Baltara (słynne Hale), chyba ze sto rozłożonych na powietrzu stoisk -tylko z książkami. Książki dla zbieraczy, białe kruki oprawione w piękne skórzane okładki i papierowe wydania kryminałów. Za kilka tysięcy i za jedno euro. Raj to słowo bardzo słabe na określenie tego co ujrzałam!

Czy zdradzać z czym wróciłam do domu? Z bajecznie oprawionym zbiorem esejów „Z Niemiec” francuskojęzycznej intelektualistki spod Genewy, Madame de Stael, którą z Francji wypędził Napoleon, z biografią Serge’a Gainsburge’a, powieściami Zoli…Ale wróciłam też potężnie sfrustrowana, bo do rąk trafił mi cudowny album węgierskiego fotografa Brassaia „Graffiti” z przedmową Pabla Picassa, z 1961 roku, który niestety kosztował bagatela-350 euro, a sprzedawca nie chciał go odstąpić taniej. Trudno, w życiu, i jest to moja żelazna zasada, nie wolno nigdy niczego żałować, na pewno nadarzy się jeszcze niejedna okazja, ale tym, którzy szukają największego moim zdaniem targowiska starych książek w Paryżu-ulicę Brancion gorąco polecam. Pozostaje mi jeszcze odkryć tajemnicę tej ewidentnej francuskiej miłości do książek. Czy ktoś zna jej sekret?

Daniel Buren w Grand Palais

noreply@blogger.com (holly) — Sat, 12 May 2012 22:04:00 +0000

Na tegoroczne Monumenta, wystawy polegającej na oddaniu do dyspozycji znanego artysty bocznej nawy wystawowej Grand Palais wybrano Francuza, Daniela Burena i był to moim zdaniem strzał w dziesiątkę. 13 tys. 500 metrów kwadratowych powierzchni (no, może odrobinę mniej biorąc pod uwagę względy bezpieczeństwa) zostało zapełnione kołami w kolorach żółtym, zielonym, niebieskim i pomarańczowym utrzymywanymi na wysokości mniej więcej 2,5-3 m przez biało-czarne podpórki.

Sam środek tej gigantycznej i chyba najpiękniejszej paryskiej powierzchni wystawienniczej wypełniły lustra w kształcie kół, aby mogła się w nich odbijać zawieszona na 35 m wysokości kopuła, której co drugi element został pomalowany na niebiesko. Ja, która mam lęk wysokości po prostu bałam się na tym lustrze stanąć, gdyż odnosiłam wrażenie, jakbym miała pod sobą 35 metrową przepaść.

Dzieła Burena nie ma chyba nawet sensu oglądać w pochmurny dzień, bo po prostu cały efekt zostanie unicestwiony brakiem słońca. Ja miałam szczęście, że dziś słońce i chmury zmieniały się co kilka minut i gigantyczny, pokryty szkłem dach przepuszczał nagle ogromne ilości światła przez najpierw biało-niebieską strukturę szklanego dachu a później przez rozmaitych rozmiarów kolorowe koła zaprojektowane przez Burena.

Wrażenie było feeryczne. Gdy słońce chowało się za chmurami, wszyscy wyciągali głowy do góry, gdyż powierzchnia pod stopami była szara, betonowa, ale gdy tylko zaświeciło słońce, zaczynaliśmy się nurzać w ciepłym, kolorowym, bajkowym świetle. Wrażenie było niesamowite i oczywiście bardzo przyjemne. To się chyba nazywa chromoterapia, leczenie kolorowym światłem? Dość, że po godzinnym pobycie wśród kolorowych kół Burena wychodzimy na zewnątrz o wiele bardziej szczęśliwi. Kilka zdjęć „na gorąco” z dopiero co otwartej wystawy Monumenta 2012.

Wyobraźcie sobe tylko, że gdy nie ma słońca, to zamiast kolorowych kół mamy pod nogami nagi, szary beton

Kolorowy las, po którym można spacerować, rozmawiać, fotografować...

Widok ogólny na całość wystawy Burena

Biało-niebieska kopuła hali wystawienniczej

Widok z góry na kolorowe koła Burena

Przyjaciółka prezydenta

noreply@blogger.com (holly) — Wed, 09 May 2012 13:53:00 +0000

Bardzo elegancka, niezwykle skromna, potrafi oczarować. Od dwudziestu lat pracuje jako dziennikarka, sama wychowuje trzech nastoletnich synów i ma za sobą dwa rozwody. Od kilku lat żyje w wolnym związku z obecnym prezydentem Francji, François Hollandem. Dodam może tylko, że na polityce zna się tak jak Monika Olejnik, no i co tu dużo ukrywać, jest przepiękną, spełnioną, szczęśliwą, 47-letnią kobietą. Nie kryję, że serce mi się w duszy ściska, że nie jest ona w związku… na przykład… z naszym prezydentem, bo co tu dużo mówić-pierwsza dama to wizytówka kraju. A nasza wizytówka…mimo ogromnej sympatii do naszej pani prezydentowej, gdy zaczynam o niej myśleć, to przyspieszam rytm mojego fitnesowego rowerka.

Valerie Trierweiler pochodzi z biednej rodziny, było ich w domu sześcioro, ojciec inwalida, matka-robotnica. Ale ambitna młoda dziewczyna dostaje się na Sorbonę, kończy prestiżowe nauki polityczne –myślę, że musiała się mocno przedzierać przez busz lepiej urodzonych, żeby ukończyć ten może najbardziej na Sorbonie renomowany kierunek studiów i otrzymać pracę jako dziennikarz polityczny w „Paris Matchu”. Nie ukrywam-zaimponowała mi, bo udowodniła, że można samotnie wychowywać trójkę dzieci i kontynuować pracę jako dziennikarz. Chapeau bas!

Jako kobieta, która nie ma dziś zamiaru, nawet jako żona prezydenta piątej potęgi gospodarczej na świecie, rezygnować z własnej pracy zawodowej. „Mam na utrzymaniu trzech synów-mówi i nie widzę powodu dla którego mieliby być oni utrzymywani przez państwo ani przez François” (obecnego prezydenta) Nie chce się też przeprowadzić do pałacu Elizejskiego-o czym marzy chyba niejedna kobieta. Nowy prezydent chciałby pozostać w zajmowanym z nią jak dotąd mieszkaniu.

Sama robi zakupy, a pomiędzy wiecami wyborczymi samodzielnie, jak twierdzi, wypełniała pralkę i gotowała synom jedzenie. O tyle, o ile moment, gdy zdecydowali się być razem (ona była mężatką a on w związku z Segolene Royal) zaklasyfikować można jako miłość od pierwszego wejrzenia, o tyle prawdą jest, że w okresie, w którym się poznali Holland nie był najbardziej popularną osobą we Francji, więcej, mało kto się nim w ogóle interesował, a w 2007 roku, Partia Socjalistyczna zaproponowała jego żonę jako kandydatkę w wyborach prezydenckich, które zresztą przegrała. Od tego czasu „François” schudł dziesięć kilo i na dobrą sprawę, chyba dla wszystkich jest to oczywiste, że to właśnie ona stoi za jego nowymi sukcesami.

Ponoć na mityngach wyborczych spotykane kobiety błagały ją, aby nie porzucała pracy, to jest to dla nich ważne, dla wizerunku francuskich kobiet. Ale chyba nawet nie miała takiego zamiaru.

Jedynym problemem stał się protokół. Jako kto ma występować na licznych międzynarodowych konferencjach i szczytach? Żona, przyjaciółka, konkubina-jaki nadać jej tytuł. Ponoć ona sama nie podjęła jeszcze decyzji. I czy będzie mogła, nie rezygnując z pracy zawodowej w nich uczestniczyć. Ponoć tylko Anglicy nie mają z tym problemu, gdyż termin „spouse” obejmuje wszystkie towarzyszące nam osoby, hetero lub homo, bez znaczenia. Ponoć jedynym miejscem, do którego nie będzie się mogła udać jest Watykan, gdyż jako nieślubna „przyjaciółka” prezydenta Francji byłaby tam bardzo źle widziana.

Francuzi chyba polubią swoją nową pierwsza damę, za niebywałą skromność, za elegancję, niezależność…a ponieważ mam chyba dla niej dużo sympatii, to postanowiłam poświęcić tej nietuzinkowej-moim zdaniem- kobiecie, tych kilka zdań.

Wybory...

noreply@blogger.com (holly) — Sat, 05 May 2012 14:14:00 +0000

Jutro ostatecznie zapadnie decyzja jaki kolor przybierze Francja na najbliższe pięć lat...Już wiadomo, że nie będzie to, przynajmniej na razie, kolor czarny a więc? Wracając ze spaceru po Buttes-aux-Cailles spostrzegłam plakatowy komentarz do ulicy Nadziei...autor: Jef Aerosol.

Yves Saint Laurent i kostiumy teatru kabuki

noreply@blogger.com (holly) — Fri, 04 May 2012 23:27:00 +0000

Gdyby nie fascynacja pary Pierre Berger-Yves Saint Laurent japońskim teatrem, to pewnie nigdy nie zobaczylibyśmy tej unikalnej wystawy. Pierre Berger, wieloletni przyjaciel Laurenta, sprowadził właśnie do Paryża trzydzieści kostiumów teatralnych z kolekcji Shochiku używanych do dziś w teatrze Kabuki i pokazuje je w ich wspólnej Fundacji.

Jak twierdzi Pierre Berger, spotkanie z kabuki to była miłość od pierwszego wejrzenia, a miało to miejsce po raz pierwszy pięćdziesiąt lat temu, podczas jego pierwszej podróży do Japonii. Szok był natychmiastowy: sala, wejście aktorów w sam środek publiczności, zielona kurtyna, która otwierała się na muzyków, tak charakterystycznych dla tej formy teatru i wreszcie aktorzy-majestatyczni w swoich barokowych, oszałamiających oczy kostiumach. W przedstawieniu brali udział tylko mężczyźni, tak jak u Szekspira. Paradoksalnie, oba teatry narodziły się mniej więcej w tym samym czasie. I publiczność pudełkami bendo dająca znać, że przedstawienie się podoba, publiczność, która w teatrze spędzała na kabuki nawet cały dzień.

Podczas wspólnego pobytu w Japonii Pierre Berger zabrał na ten teatr Yves Saint Laurenta- on też dał się uwieść. Odtąd, ponoć za każdym razem gdy odwiedzali razem Japonię, nie mogło się obyć bez podziwiania kabuki.

Wystawie imponujących kostiumów towarzyszy również prezentacja rekwizytów teatralnych, używanych podczas przedstawień. I bardzo duża ilość przepięknych japońskich wydruków.

Nie będę się zagłębiała ani w opowieść o teatrze kabuki, ani o samych kostiumach. Poświęcono tej formie teatru japońskiego już bibliotekę, ale wspominam, bo jest to pierwsza, na taką skalę, wystawa poświęcona teatrowi kabuki w Paryżu. Znakomitą filmową relację z pokazem kostiumów można tuobejrzeć na stronie internetowej Fundacji Yves Saint Laurent-Pierre Berger.

Teatr kabuki był wielkim źródłem inspiracji dla wielkich reformatorów teatru XX wieku. Z tradycji kabuki korzystali m.in. Piscator i Brecht, a do dziś Robert Wilson i Ariane Mnouchkine. Z okazji wystawy kostiumów, Fundacja zorganizowała z twórczynią "Teatru Słońca" konferencję, której fragmenty można obejrzeć tu . Zainteresowanych kabuki i bunraku odsyłam również do znakomitego eseju napisanego przez jednego z najlepszego polskich teatrologów, Jana Kota.

A wracając jeszcze na moment do Yves Saint Laurenta. Ciekawa jestem, czy inspirował się on materiałami, wzorami, formami kostiumów kabuki? Przed rokiem w Marrakeszu oglądałam wystawę poświęconą jego inspiracjami orientem. A co z Japonią?

Raj dla dzieci w "Japońskim ogrodzie"

noreply@blogger.com (holly) — Wed, 02 May 2012 12:43:00 +0000

Przez cały ubiegły tydzień lało, albo świeciło słońce. Z nieba toczyły się gęste potoki deszczu, a za chwilę niebo się rozjaśniało, zza chmur wyłaziło ciepłe, wiosenne słoneczko. Bitwę o niebieskie niebo wygrało wczoraj zdecydowanie słońce przeganiając szare, deszczowe chmurzyska i pozostawiając, pewnie tylko dla ozdoby, malownicze, pierzyste obłoki. W takie dni, nie skusi nas już żadna książka ani kino. I tak jak wilka ciągnie do lasu, tak nas, do zieleni- na trawę i słońce.

Mieszkam dosłownie dziesięć minut spacerkiem od Lasku bulońskiego, ale zaglądam tam rzadko. Nadarzyła się więc znakomita okazja, tym bardziej, że pragnęłam zaspokoić swoją ciekawość i obejrzeć reklamowany już od kilku tygodni „ Japoński Ogród” utworzony w Ogrodzie Aklimatyzacyjnym.

Porte Maillot, przy którym znajduje się wejście do Lasku jest potężnych rozmiarów węzłem komunikacyjnym, stąd zjeżdża się na obwodnicę, w stronę centrum miasta, do Łuku Triumfalnego i nawet trudno sobie wyobrazić, że dosłownie dwa kroki w głąb, może znajdować się prawdziwa oaza spokoju. Przy wejściu do Lasku Bulońskiego od strony Porte Maillot stoją kasy biletowe. W ciepłe dni, takie jak wczoraj stoi przed nimi dość sporych rozmiarów kolejka i odnosi się wrażenie, że znalazły się w niej wszystkie młode paryskie rodziny, które los i natura obdarzyła bardzo licznym potomstwem. Jest ich co niemiara! Przytupują, podśpiewują, jazgoczą bez chwili spokoju, i niecierpliwą się w kolejce na wycieczkę zabytkowym „małym pociągiem” i na wszystkie atrakcje, które czekają je w Ogrodzie Aklimatyzacyjnym…

Nadjeżdża lilipucich rozmiarów pociąg, wagoniki napełniają się dzieciakami, robi się powoli tłoczno. Ten przeuroczy pociąg ma swoją bardzo długą, sięgającą drugiej połowy XIX wieku historię. Został wymyślony przez francuskiego inżyniera Paula Decauville’a, który jak wieść niesie, skonstruował ten dwuszynowy pojazd, aby przewozić ze swojej fermy buraki cukrowe. Ponad 130 lat temu zrobił nim furorę na wystawie światowej i został zakupiony na potrzeby Lasku Bulońskiego.

Miniaturową kolejką wjeżdża się do Ogrodu Aklimatyzacyjnego triumfująco. Po pierwsze , przygląda nam się z zazdrością w oczach dziki tłum stojący wokół ogrodzenia i czekający w kolejce po bilety. My już je mamy w kieszeni. Wysiadamy w samym środku japońskiego miasteczka, które wygląda rzeczywiście imponująco. Przypomina on po trosze jarmark pod gołym niebie, wzdłuż ścieżek stoją gęsto ustawione stragany z japońskimi produktami, mnożą się bary i restauracje z japońską kuchnią. W głębi widać scenę, z której dochodzi do nas śpiew i japońska muzyka, przemykamy się pomiędzy atelier, w których młode japonki przymierzają kimona a dzieci szukają dla siebie robionych z delikatnego pergaminu dmuchanych zabawek. Nie brakuje też gigantycznych rozmiarów japońskich marionetek, które defilują wzdłuż głównej alei.

Ogród Aklimatyzacyjny to jednak przede wszystkim tysiące atrakcji dla dzieci, rodzaj wesołego miasteczka i ogrodu zoologicznego z bardzo, bardzo długą, nie zawsze różową przeszłością. Tak naprawdę ogród założony został z myślą o pokazywaniu w nim wszelkiego rodzaju zwierząt egzotycznych (czy stąd pochodzi nazwa?), trzymano w nim żyrafy, słonie, antylopy, niedźwiedzie i wiele innych unikalnych okazów. Podziwiały je wówczas takie sławy jak Dumas, Offenbach, Berlioz czy Gautier. Czarne dni Ogrodu nastały w okresie oblężenia Paryża w 1870 roku. Gdy sami mieszkańcy miasta musieli się żywić szczurami i kotami, nie było mowy, aby było czym wykarmić zwierzęta egzotyczne. Wówczas odstrzelone zostały między innymi największe atrakcje, dwa słonie, Castor i Pollux, które wylądowały niedługo później na stole najlepszej paryskiej restauracji.

Tym razem największe emocje wzbudza potężnych rozmiarów niedźwiedź oraz niezliczona ilość ptactwa, brodzącego w przepływającym po ogrodzie strumyku. No i niezliczona ilość zjeżdżalni, elektrycznych kolejek, trampolin…oraz spacery na plecach wielbłąda.

Polecam Ogród Aklimatyzacyjny wszystkim odwiedzającym Paryż z maluchami a zainteresowanym Japonią, jeszcze do 8 maja –obejrzeniem „Japońskiego Ogrodu”-najlepiej w piękny słoneczny dzień!

Udało mi się również dowiedzieć jak po japońsku pisze się

"Holly":

Odrobina folkloru

noreply@blogger.com (holly) — Mon, 23 Apr 2012 22:15:00 +0000

Na niedzielnym targu Aligro w dwunastce...

Hałas, nagość, okrucieństwo, kreacja - Triennale 2012 w Palais de Tokyo

noreply@blogger.com (holly) — Mon, 23 Apr 2012 15:19:00 +0000

Potężny tłum rozpycha się, aby stanąć jak najbliżej barierki. Na betonowej podłodze na wpół goły perkusista wali z całej siły w swój instrument, w przerwach wspomaga go drugi, też z gołym torsem, biegając po scenie z rodzajem opakowanej w biały karton gitary. Obaj mają na głowie czarne czapeczki używane przez terrorystów. Performance nosi nazwę „BNNT Sound Bombing”. Huk jest tak straszny, że rozchodzi się po czterech piętrach monumentalnych rozmiarów budynku. Niektórzy, nie wytrzymując hałasu, wciskają sobie w uszy palce. To polski artysta, Konrad Smoleński, który swoim performancem otworzył prestiżowe paryskie triennale. Z hukiem. Dosłownie i w przenośni. Na początku jesteśmy ogłuszeni hałasem, ale stopniowo rytm perkusji bierze nas w posiadanie, cała przestrzeń zaczyna drżeć w tym samym rytmie, stajemy się elementem przestrzeni zjednoczonym muzyką...Jakaś para zaczyna tańczyć.
Ale nie był to jedyny polski artysta zaproszony do Palais de Tokyo na Triennale 2012 „Intensywna bliskość”, które oficjalnie otwarte zostało 20 kwietnia w Paryżu. Zaproszeni zostali również: Aneta Grzeszykowska, Ewa Partum oraz Teresa Tyszkiewicz. To tym razem wielce znacząca obecność polskich artystów na tak prestiżowej wystawie w Paryżu.

Prace Ewy Partum

Palais de Tokyo widział każdy, kto choć raz spacerował brzegami Sekwany. Zbudowana w 1937 roku na potrzeby sztuki czterokondygnacyjna, przeszklona, monumentalna konstrukcja w stylu Art Deco nie miała jednak ostatnimi laty szczęścia do dyrektorów. Do tego ewidentnie wymagała remontu. Tym nowym Pigmalionem Pałacu Tokyo ma być Jean de Loisy (kurator trwającej obecnie znakomitej ekspozycji „Mistrzowie nieporządku” w Quai Branly-napiszę o niej przy innej okazji), mianowany w czerwcu ubiegłego roku na stanowisko dyrektora .

Przestrzeń to niezwykła, ogromna, pełna światła, przestrzenna- 22 tys. metrów to niemało. Chciałoby się, żeby choć połowa takiej przestrzeni została kiedyś u nas przeznaczona dla współczesnych polskich twórców. Nie wiem, czy jest to zamiar architektów, czy też brak funduszy, ale mury pozostawione w stanie surowym, żadnych tynków, żadnych wygładzeń a wręcz odwrotnie, można było dojrzeć wystające metalowe, zardzewiałe druty, jeszcze z 1937 roku, gdy stawiano Palais de Tokyo.

Nowa przestrzeń otwarta przez parę francuskich architektów ma być obszarem wolnej kreacji. Zanosi się na to, że w porównaniu z Palais de Tokyo, centrum Pompidou będzie to starą, przestarzałą, pachnąca naftaliną instytucją.

Zanim napiszę o Triennale 2012, kilka zdań o „wstępie do otwarcia”, czyli 30-sto godzinnym happeningu, który odbył się przed tygodniem. To miał być taki przedsmak tego, co zapowiadano na Triennale. Było więc sporo zupełnie szalonych pomysłów artystycznych. Wymienię może kilka z nich- najbardziej znamiennych: Trzymająca nas w napięciu monstrualna drewniana konstrukcja montowana „ na żywo”, na naszych oczach przez Claude’a Cattelaine’a z drewnianych belek, gigantyczne rally zbudowane z płyt winylowych, po których można było przesuwać elektrycznego karta wydobywającego z jazdy po płytach kosmiczne dźwięki,

czy też performance „Contrawork”-podczas którego śpiewacy operowi interpretowali śpiewne mowy pogrzebowe na cześć rozkładanego na części pierwsze samochodu (totalnie surrealistyczne). Innym przykładem wizjonerskiej kreacji była Dolce Vita-żywe obrazy czyli taniec ze szkieletami interpretowany przez studentów historii sztuki (coś pomiędzy barokiem, karnawałem i tańcem makabrycznym).

Ale eksplozją kreatywności okazało się dopiero otwarte przedwczoraj Triennale. O performansie Konrada Smoleńskiego wspomniałam na wstępie, pozostali polscy artyści przedstawili może troszkę mniej spektakularne prace: znana i obecna na wielu wystawach międzynarodowych Ewa Partum pokazała tłum warszawskiej ulicy z lat 70-tych w który miesza się sylwetka nagiej kobiety. Aneta Grzeszykowska pokazała eksperymentalne wideo którego tematem było działające osobno elementy ludzkiego ciała.

Nie przypadkiem prace tych dwóch artystek znalazły się w Paryżu. Tematem paryskiego Triennale jest bowiem„Intensywna bliskość” a więc większość- prac to wariacje na temat ciała i przestrzeni.

Sporo więc pokazano nagości. I do tego odważnej. W jednej z sal zaprezentowano zdjęcia kobiet, które pokazywały z szeroko rozstawionymi udami wnętrza swoich narządów rodnych, było takich obrazów kilkanaście. Czy chodziło o „różnorodność kształtów”? W innej sali, na wideo, bardzo brutalne obrazy masakry ciał ludzkich przez wojskowych. Przyznam się szczerze, że nie byłam w stanie na to patrzeć.

Ale było również wiele innych spektakularnych projektów, takich na przykład jak fruwające w powietrzu oniryczne rzeźby z rozmaitych materiałów poruszane przez rozstawione w pomieszczeniu dmuchawy, albo cztery rozstawione w kwadracie, dostępne publiczności fortepiany. Przy każdym „pianiście” zbierała się grupka ludzi obserwując poruszające się po klawiaturze dłonie.

Na pierwszym planie fortepianowy happening, na drugim "Smierć króla" artysty Ulla von Brandenburg, naamlowana onirycznymi kolorowa rampa do roller-skate'u.

Witraże Christiana Marclay "siedem Okien"

Peter Buggenhout: "Slepy prowadzący ślepca", totemiczny kadłub z kurzu i metalu

Performance Christiana Smoleńskiego „BNNT Sound Bombing”

Fruwające rzeźby zrobione ze starej garderoby

Butle z gazem i szybkowary z wyciętymi formami kontynentów:

Przechadzając się w tej monumentalnej przestrzeni używamy wszystkich naszych zmysłów. Nie ma w tych projektach tradycyjnie pojmowanego piękna, ani harmonii, ale jest prowokacja, fantazja, refleksja, zmuszenie nas do myślenia. No, ale jeśli nie radzimy sobie z wejściem w przedstawiony świat, to mamy do dyspozycji „mediatorów”-którzy stali się nieodzownym elementem każdej wystawy „młodych zdolnych”, to oni nam wyjaśnią „ co artysta miał na myśli”.

„Sztuka jest czymś, co nas prowadzi w rejony niepewności, przedmiotów będących w ruchu(…)Ważne, aby do miejsca, w którym mamy do czynienia ze sztuką wchodzić tak jak do miejsca fikcji”-Jean de Loisy

Jean de Loisy przekonuje, że chce tę gigantycznych rozmiarów przestrzeń oddać do dyspozycji artystom, nie stawiając im żadnych ograniczeń, ma być ono miejscem podróży duchowej, wewnętrznej i fizycznej. Palais de Tokyo ma być też zaprzeczeniem instytucjonalności, w co niektórzy nie bardzo wierzą- wejście kosztuje 8 euro, czyli tyle, co do każdej innej paryskiej "instytucji".

Triennale 2012 potrwa do sierpnia.

Trzy szalone dni w Paryżu

noreply@blogger.com (holly) — Sun, 15 Apr 2012 19:47:00 +0000

Nic chyba nie sprawia mi większej przyjemności niż niespodziewany mail czy też telefon od znajomych z zapowiedzią…„przyjeżdżamdo Paryża, będziesz?” albo, czy mogę do Ciebie wpaść na ….i tu pada liczba dni, które ktoś hojnie przewidział na odwiedziny a przy okazji zwiedzanie miasta. To zawsze wielka radość, bo oznacza, że nie tylko spotkam się z kimś bliskim, ale także, że będę miała okazję wymęczenia mojego gościa spacerami po « moim Paryżu », pokazania tajemniczych miejsc, zakątków, zaprowadzenia do ulubionych muzeów, podzielenia się najlepszymi adresami restauracji…słowem, spędzękilka pasjonujących dni. Każdy przywozi bowiem ze sobą swój świat, swoje pasje i swoją wizję miasta. Łakomczuchy zamawiają prawie zawsze żabie łódka i ślimaki(toteż znajomy sprzedawca pyta mnie już przy każdej okazji ”no to kto tym razem Panią odwiedza?”), marzyciele szukają miejsc oryginalnych, ogrodnicy-parków.

Ja natomiast staram się przygotować każdemu gościowi program.Uwielbiam to! Przekopuję wówczas magazyny Pariscoop i Figaroscoop, wertuję specjalistyczne przewodniki, kupuję bilety do teatrui na wystawy- słowem staram się, aby mój gość się w tymmieście zakochał . I z reguły cel osiągam, a moje programy „na rozmiar” sprawdzają, choć miałam też i małe wpadki. Znajomej, która buduje Muzeum Żydów w Warszawie przygotowałam intensywny program związany z kulturą żydowską w Paryżu (to oczywiste, nieprawdaż?) - Marais, synagogi, pomnik Shoah, etc. a ona, tuż po przekroczeniu progu mojego mieszkania oświadczyła „ależ ja przecież przyjechałam na wakacje, nie do pracy!” i cały mój program diabli wzięli, pokazywałam jej natomiast Paryż wielokulturowy, Barbes i okolice a tam, jak się okazało, jeszcze nigdy nie była. Tak więc nieustraszona w moich przedsięwzięciach i nigdy nie zrażona porażkami, dowiedziałam się przed paroma tygodniami, że odwiedzi mnie młoda dama studiująca w Warszawie historię sztuki. Sam miód! Łatwizna! Paris Fair Art? Wspaniale! Wystawy czasowe! Jak najbardziej! Galerie? Marzenie…

Piątek, godzina 17.00 Porte Maillot. Mój gość wysiada z mocno spóźnionego autobusu. Pierwszy raz w Paryżu. A więc do domu pójdziemy pieszo, to raptem 15 minut, a pogoda piękna. Walizka zostaje w domu. No tak, i od czego tu zacząć. Montmartre? I już pięć minut później jesteśmy w metrze niebieskim „2”. Przystanek- Anvers skąd zaczynamy wspinać się w górę. Przemykamy wąskimi uliczkami, podziwiając prace twórców streetartu. Plac Tertre tonie w słońcu, na schodach Bazyliki Sacre Coeur tłumy rozbawionej młodzież, panorama miasta osnuta lekką mgłą. Robimy zdjęcia przy spadających gdzieś w dół schodach. I zejście do metra na Placu Pigalle. Wszędzie tłumy, gęsty tłum przez który trudno się przecisnąć. Ale czasu mało. Metrem dojeżdżamy do Grand Palais, w którym przez cztery dni trwają jedne z największych w Europie targów sztuki. 120 galerii z całej Europy przywozi swoje najcenniejsze eksponaty.

Taka rozmaitość kierunków, materii, kolorów i form, że trudno się we wszystkim połapać, ale dostrzegłyśmy zdecydowaną tendecję do kiczu i pop-artu, a także do ich bardziej wyrafinowanej, ironicznej, żartobliwej formy campu, bo czyż nie jest nim to co widzicie na zdjęciach?

Grand Palais opuściłyśmy już prawie po zamknięciu czyli po 22h., ale starczyło nam jeszcze siły, aby przejść spacerkiem z placu Concorde do piramid Luwru. Był piękny ciepły, łagodny wieczór. W jednym z korytarzy Luwru wiodących do Pałacu Królewskiego (Palais Royal) rozchodził się cudowny dźwięk saksofonu…to jakiś widocznie nie potrafiący odnaleźć snu artysta zabłąkał się w okolicy. Żółte, ciepłe światło dopełniało reszty…Ale trzeba było wracać do domu, odchodziło ostatnie metro…a my byłyśmy na naszych „ostatnich” nogach…

Sobota rano: Cel pierwszej wyprawy-Matisse „Pary i serie” w centrum Pompidou. Obrazy, które doskonale znamy z albumów, pocztówek i kopii tym razem pokazane w seriach i parach. „Martwa natura z pomarańczami” z 1899 roku Luxe 1 i Luxe 2, „Tańczące nagietki” I i II. Wystawa ciekawie pokazuje cały proces powstawania dzieła, etapy poszukiwań, dzieła niedokończone a obok nich, już te ostateczne. Autor „Aktu siedzącej na ornamentowym tle”, szalony fowista, jak mało który malarz zyskuje, gdy ogląda się jego prace „na żywo” a dużo traci na slajdach czy w katalogach. Dość, że mój gość, mimo iż na trzecim roku historii sztuki, nigdy nie widział jego prac „na żywo” (aż trudno w to uwierzyć). Zastanawiam się, jak w Polsce można uczyć historii sztuki, jeśli nie organizuje się regularnych wyjazdów do muzeów zagranicznych. Czy w ogóle można?

Jedna z "par" na wystawie Matisse'a

Z wystawy przejeżdżamy metrem na drugi koniec miasta, do Maison Rouge koło Bastylii na wystawę poświęconą wykorzystania neonu jako środka przekazu w sztuce zatytułowaną „Kto się boi czerwonego, żółtego i niebieskiego, czy neon budzi strach?”. Oryginalne, nieprawdaż? Neon wynalazł w 1912 roku Francuz, Georges Claude. Początkowo wykorzystywano gazy bezbarwne- ale już wkrótce okazało się, że jeśli zastosujemy helium (światło żółte), argon (fioletowe) i czy argon z oparami rtęci(światło niebieskie) to rezultaty mogą się okazać niezwykle. Początki używania neonu przypadają na lata 20-ste, ale dopiero w latach 60-tych zaczyna się ich złota era, przede wszystkich u konceptualistów i minimalistów amerykańskich, oraz w arte povera we Włoszech. Neon staje się językiem poezji i narracji, językiem sloganu politycznego i zabaw językowych, grafiki i reklamy.

Słynny slogan polityczny powstały w Mozambiku w walce o niepodległość, wykorzystany w maju 1968 roku przez studentów paryskich

"Słowa są czynami"-Eric Michel

Kendel Geers Terror/Error

Po wystawie, szybki lunch w okolicznej restauracji podczas którego pada pytanie o najfajniejsze butiki kreatorów mody. Oczywiście Marais, tym bardziej, że z placu Bastylii mamy naprawdę niedaleko! I tak spędzamy popołudnie krążąc po pasjonującym świecie mody…Czy podać kilka moich ulubionych adresów? Wreszcie powrót do domu i zmiana strojów, buty na trampki, ciepłe szale i swetry bowiem…kluczem wizyty ma być trzygodzinny przejazd rowerem przez Paryż, z przewodnikiem.

O godz. 20.00 wyruszamy punktualnie w czteroosobowej grupie z 44, rue Orsel (gdzie mieści się przesympatyczna wypożyczalnia rowerów) na trzygodzinny, nocny rajd po Paryżu a w programie: Moulin Rouge, Opera Garnier, Plac Vendome, Hotel Inwalidów, Wieża Eiffla i czy też przejazd Polami Elizejskimi (niezapomniany!)Wiatr świszczy nam w uszach, gdy przemykamy nocnymi, rozświetlonymi bulwarami Paryża. Ma się uczucie, że miasto do nas należy, bo jesteśmy w przeciągu tych zaledwie kilku godzin je ogarnąć.

Nie może się po tych przeżyciach obyć bez gorącej herbaty i spaceru po zaczarowanym w nocy Montmartrze. Wracamy znów ostatnim metrem do domu…

I niedziela, od rana w kolejce, aby obejrzeć cudowną wystawę poświęconą aktom Edgara Degas w Muzeum Orsay, później spacer nad Sekwaną, po ogrodach Tuleryjskich i Muzeum Sztuk Dekoracyjnych. Zatrzymujemy się na moment w ogrodzie pałacu Królewskiego wystawiając na chwilkę spragnione po zimie buzie do słońca, obiad na Montmartrze, galerie sztuki na ulicy Abbesses i już pędzimy na pchli targ w 19-stce, przy ulicy Secretan, z którego wracamy objuczone bajecznymi zakupami, przybyły mi nowe świeczniki i akwarela. Jest już wieczór, gdy resztkami sił wydostajemy się z domu na wystawę fotografii Helmuta Newtona w lewym skrzydle Wielkiego Pałacu, otwartą do 22h. Niestety już robi się noc. W poniedziałek rano, zostaje już tylko czas na ekspresową wizytę romantycznego parku Monceau i szybki marsz w stronę Porte Maillot, skąd nasz autobus już odjechał, ale będzie następny, już czeka.

Macham ręką do mojej młodej damy z przekonaniem, że jej romans z Paryżem dopiero się rozpoczął, że na pewno wróci, a jeśli już nawet mnie tu nie będzie, to pozostaną jej wspomnienia…tych trzech szalonych dni.

Następny mój gość, który odwiedzi mnie za tydzień, stara przyjaciółka, która rzeźbi i maluje. Już mi zapowiedziała-żadnych muzeów- tylko "street art"... zaczynam zbierać podręczniki i szukać inspiracji...

Jak zdradzałam Paryż...

noreply@blogger.com (holly) — Sun, 08 Apr 2012 23:09:00 +0000

Z Paryżem nigdy się nie rozstajemy, a jeśli już, to tylko wówczas, gdy zaistnieje konieczność rodzinna, zawodowa i właściwie tylko po to, żeby gdzieś daleko, powiedzieć sobie po cichutku, tak, aby nikt nie usłyszał, że „ nie ma piękniejszego miejsca na świecie niż...”. Zgodzicie się ze mną, nieprawdaż?

I w takim oto nastroju wsiadłam przed kilkunastoma dniami w samolot linii United Airlines, aby spędzić kilka przymusowych (obowiązki rodzinne) dni w Nowym Jorku. Niczego sobie po tej podróży nie obiecywałam, będąc raczej w strachu, jak zniosę ośmiogodzinną podróż samolotem, zmianę czasu i klimatu(zanosiło się na spore upały) i czekające mnie przez kilka dni, intensywne maszerowanie po hałaśliwym mieście. Po moim ostatnim pobycie przed sześcioma laty pozostały mi w pamięci jedynie niezwykle przyjemne wspomnienia „Seattle café” czyli baru przy Times Square, gdzie podawano najlepsze śniadanie na świecie i mniej przyjemne- zaliczania przez 9 dni wszystkich turystycznych obiektów, jakimi to miasto dysponowało. Ale żadnego zachwytu, ani oczarowania Wielkim Jabłkiem nie doznałam.

A więc „ab ovo”. Podróż okazała się dużo przyjemniejsza niż się spodziewałam. Przede wszystkim nadrobiłam zaległości filmowe począwszy od „Artysty”, „ Mojego tygodnia z Marylin” a na „Amelie Poulain” skończywszy (jak widać, ciągle jeszcze psychicznie tkwiłam w Europie, więcej- na Montmartrze…), ostatnie dwie godziny podróży upłynęły mi na czytaniu, a właściwie doczytywaniu „Niepraktycznego przewodnika” po Nowym Jorku Kamily Sławinskiej, który pochłonął mnie całkowicie. Nie ma w nim właściwie żadnych adresów, godzin otwarcia muzeów, miejsc, do których trzeba się koniecznie udać, a czyta się tę książkę z wypiekami na twarzy, jak fascynującą opowieść o ludziach, o podskórnym życiu miasta, tętniącym, dynamicznym, takim, w którym można się zakochać od pierwszego wejrzenia. Jest to bez wątpienia najlepszy przewodnik jaki kiedykolwiek czytałam! Szkoda, że brakuje mi talentu, aby podobny napisać o Paryżu, bo przydałby się, naprawdę! I tak pełna obrazów Nowego Jorku z książki pani Sławińskiej i zaopatrzona w kilka adresów przez nią sugerowanych, wylądowałam na lotnisku Newark po ośmiu godzinach lotu.

Znalezieniu się na innym kontynencie towarzyszy zawsze jakieś bardzo dziwne uczucie zagubienia, podświadome może odczucie, że nasz dom jest bardzo, bardzo daleko, gdzieś pod drugiej stronie Oceanu. Podróż na Manhattan trwa może z pół godziny, ale gdy pojawiają się przed naszymi oczami pierwsze widoki drapaczy chmur, pierwsze doskonale nam znane obrazy Nowego Jorku, dech zapiera nam w piersiach. To tak jakby po wielu latach małżeństwa zaczynał nas podrywać jakiś przystojny mężczyzna, a my byśmy się wahali, czy wolno nam z nim zgrzeszyć?

I zgrzeszyłam. Chociaż bardzo długo próbowałam się bronić. Mężczyzna okazał się nie do odparcia. Nie wiem, czy spowodowała to książka Kamily Sławińskiej, pora roku sprzyjająca zakochaniu(przecudownie na każdym kroku kwitły drzewa owocowe) czy też po prostu samo miasto jest tak pełne wdzięku i urody, że stajemy się bezbronni, dość, że udało mu się mnie uwieść…

Jak podkreślała wielokrotnie autorka niepraktycznego przewodnika, każdy ma Nowy Jork taki na jaki zasługuje, co należałoby chyba rozumieć, że miasto odsłoni nam tylko tyle, ile my sami mu damy, lektur, pasji, własnych przeżyć.

Mój Nowy Jork, to miasto fotografów, o Dianie Arbus i Berenice Abbottpisałam nie tak dawno. To ich oczami oglądałam każdy skwer, róg ulicy spacerując po Central Parku, dzielnicami Manhattanu: Soho, Greenwich Village, East Village, Midtown czy Theatre District. Tym razem, żadnych muzeów, żadnych obowiązkowych wizyt (no, może z wyjątkiem Brooklyn Museum, połączonym ze spacerem po dzielnicy), ale przyglądanie się twarzom ludzi, słuchanie akcentów, wąchanie zapachów ulicy i przewracanie oczami za błyszczącymi w słońcu barwnymi ciężarówkami.

Może po raz pierwszy czułam, że to miasto nie ma żadnych kompleksów, ani wobec Paryża, ani wobec żadnego innego miasta na świecie. Jest jak nieskończenie piękna kobieta, pewna siebie, od której nie sposób odwrócić wzroku.

Nie mogłam się wyzwolić od Diany Arbus, szukałam jej „freaks”, jej dziwaków, tak jakbym miała nadzieję, że ujrzę ich gdzieś na rogu ulicy, w miejscach, w których ona bywała. Gdy weszliśmy w okolice Strawberry Fields, fragmencie Central Parku, z wmurowaną tablicą „Imagine” poświęconą Johnowi Lennonowi, spostrzegłam siedzącą na ławce ubraną w robione na drutach stroje niemłodą już kobietę…popychała przed sobą wózek. Przyglądałam jej się dość długo, gdy nagłe towarzysząca mi młoda osoba zapytała „Czy wiesz, że w tym wózku nie ma dziecka? Nie, nie wiedziałam. „Tam śpi kot…”Nie sposób było odejść nie zamieniając z nią przynajmniej kilku zdań, tak bardzo wydawała mi się wyrosła ze świata Diany. Na rozstanie zdjęła z ręki własnoręcznie utkany wełniany łańcuszek…podarowała jak talizman, na drogę…Kim była ta kobieta, kim był kot?

Nie sposób nie zauważyć ludzkiego kłębowiska na Union Square, po pierwsze rozlokowali się tam „Oburzeni”, ciągle są, udzielają wywiadów, tłumaczą przechodniom i już sama ich obecność powoduje, że Wall Street już nie jest tak jakby tak arogancka, jak kiedyś . Może właśnie w Nowym Jorku ruch ten stał się najbardziej aktywny. Roi się też od kręcących się wokół przeuroczych, kolorowych dziwaków, tworzących klimat miasta, w którym wszystko jest dozwolone, gdzie nie ma obowiązującego „dress codu” a nawet w najelegantszych dzielnicach (co w Paryżu jest nie do pomyślenia) można beztrosko chodzić w zwykłych klapkach…

Księgarnia "Strand", o której tyle słyszałam, to świat sam w sobie. Na kilku piętrach można właściwie znaleźć wszystko, wystarczy zwrócić się do dyżurującego przy wejściu księgarza i nasza długa lista zamieni się w kilkanaście małych karteczek, na których widnieje autor, tytuł, cena i miejsce, gdzie trzeba szukać.

Nie sposób wyjść u pustymi rękoma. I mnie też się nie udało. Jak na razie wsiąknęłam w pierwszą nowojorską pozycję, klasyka, którą pewnie wszyscy doskonale znają. Dla mnie, jest to niezwykłe odkrycie: Betty Smith „ Drzewo rośnie w Brooklynie” . To opowieść o dorastaniu i o rodzinie Francie Nolan. Podzielę się fragmencikiem tej przepięknej książki w moim tłumaczeniu. Akcja toczy się w dniu narodzin małej Francie.

-„Mamo-(pyta Katie, matka nowonarodzonej Francie swojej nie potrafiącej czytać matki) jestem młoda, mam zaledwie osiemnaście lat, jestem silna, będę ciężko pracować. Ale nie chcę, aby moje dziecko dorastało tylko po to, aby tak ciężko harować Co mam uczynić mamo, co mam zrobić, aby mogłaona żyć w innym świecie? Od czego zacząć?”

„ Sekret kryje się w czytaniu i pisaniu.”-odpowiada matka „W umiejętności czytania. Każdego dnia musisz przeczytać swojemu dziecku jedną stronę z kilku dobrych książek. Musisz czytać każdego dnia, dopóki nie nauczy się czytać sama. Następnie, to ona musi czytać każdego dnia, ja to wiem, na tym właśnie polega sekret”

„Będę czytać” obiecuje Katie. „A jakie są te dobre książki?”

„Są dwie wielkie książki. Shakespeare jest wielką książką. Słyszałam, jak ktoś mówił, że kryją się w niej wszystkie cuda życia, wszystko, czego człowiek może dowiedzieć się o pięknie, wszystko co powinien wiedzieć o mądrości i życiu są ukryte na jej stronach. Mówi się, że te historie, to są dramaty, które wystawia się na scenie. Ale ja jeszcze nigdy nie rozmawiałam z nikim, kto by widział te wielkie rzeczy”. (…)

-„A ta inna wielka książka”?

-„To jest Biblia, którą czytają protestanci”(…)

„Ale my katolicy, mamy przecież naszą własną Biblię”

Mary rozejrzała się ukradkiem wokół siebie. „Nie przystoi katolikowi tak mówić, ale ja wierzę, że biblia protestancka ma więcej uroku w opowiadaniu o największych wydarzeniach na ziemi i poza nią. Pewien znajomy protestant kiedyś mi jej fragment przeczytał i tam właśnie znalazłam to, o czym ci mówię(..) I każdego dnia musisz czytać stronę każdej z nich Twojemu dziecku”…

Spacerowałam po Brooklynie i w uszach dzwoniły mi słowa babci małej Francie.

I jeszcze jedno, nie sposób nie pokochać miasta wielbiącego czworonogi. Są one obecne na każdym rogu, na każdym skraju trawnika-wypieszczone, zadbane, szczęśliwe-tak jak ludzie?

No, ale czas wracać do Paryża, niczym do zdradzonego pod wpływem silnego zauroczenia męża. A żeby znów wkraść się w jego łaski, obiecuję dużo, dużo o nim pisać…Następny wpis będzie o szalonym trzech dniach w Paryżu spędzonych z pewną młodą damą...

W metrze...do Polski na żubra

noreply@blogger.com (holly) — Fri, 16 Mar 2012 23:14:00 +0000

Codziennie napływają do mnie coraz to nowe wieści o Euro 2012. Znajomy dziennikarz angielski, pracujący dla AFP, zjawił się przed kilkoma dniami w Paryżu na szkoleniu w obsłudze piłkarskich igrzysk. Korespondent w Warszawie, nigdy wcześniej nie pisał o sporcie, ale teraz... nie ma wyboru-„będzie się działo”! Oj będzie-potwierdzam, bo znajomi mówią mi, że zamierzają wyjechać z Warszawy „ miasto będzie sparaliżowane, szykują się rozróby…ponoć polscy kibice planują „dobrze potraktować” Rosjan!”. Solidarność też już zapowiedziała, że będzie to doskonały moment, aby wyjść na ulice…

I tak oto podmuch piłkarskich igrzysk dotarł również do Paryża, obudziła się nasza Ambasada, i reklamuje Polskę w metrze, wabiąc potencjalnych kibiców francuskich na…polskiego żubra!

"Euro 2012: dobry powód, aby poznać Polskę"-można przeczytać na plakacie.

Oj tak, i to z jakiej dobrej strony...

W metrze...

noreply@blogger.com (holly) — Tue, 13 Mar 2012 08:15:00 +0000

Z dedykacją dla maga-mary, autorki Tygla

Fotografujące kobiety: Berenice Abbott

noreply@blogger.com (holly) — Mon, 12 Mar 2012 16:28:00 +0000

„ Najgorsze, co może mi się przytrafić, to wyjść za mąż”.

Berenice Abbott

Berenice Abbott, "Dłonie Cocteau", Paryż 1927

Jeśli kiedykolwiek miałabym napisać książkę, to jej bohaterkami stałyby się fotografujące kobiety- samodzielne, twarde, niepodporządkowane, wolne niczym motyle. O kilku moich heroinach już pisałam-o Aleksandrze Boulat, reporterce wojennej, która obsługiwała przez dwadzieścia lat konflikty w Europie i na Bliskim Wschodzie. Ostatnio o niezwykłej Dianie Arbus, a przedwczoraj miałam okazję poznać prace i pasjonującą biografię jeszcze jednej fotografującej feministki- Berenice Abbott, której wystawa prac trwa w paryskim Jeu de Paume.

Coś musi być w tym fotografowaniu, że nie można skryć się za plecy męża, że nikt nam nie pomoże nieść ciężkiego sprzętu, że często trzeba stanąć w błocie, śniegu i piasku żeby uchwycić „moment” pod odpowiednim kątem, powalczyć o swoje miejsce wśród innych, najczęściej silnych mężczyzn. Zdarzyło mi się kilkakrotnie w takim tłumie się znaleźć i niewiele ma on wspólnego z savoir –vivrem. Totalne równouprawnienie, równy start, żadnych przywilejów. Można zapomnieć o kokieteryjnych obcasikach. I samotność. Bo prawdziwe fotografowanie, nie takie sobie pstrykanie, to ciężka, bardzo samotna praca, często w nocy (jak Doisneau czy Arbus) i w każdych warunkach. Ale wszystkie te niedogodności towarzyszące fotografowaniu rekompensuje trudne do opisania poczucie totalnej wolności.

Berenice Abbott wyjechała z Nowego Jorku do Paryża w latach 20-tych ubiegłego wieku gdy miała zaledwie 23 lata. Nie bała się. „To, co może mi się przytrafić najgorszego, to wyjść za mąż”. Ale nic takiego jej się nie przydarzyło. Poznała środowisko amerykańskich i francuskich intelektualistów, terminowała u Man Raya, portretowała Joyce’a, Cocteau, Maxa Ernsta, Paul Moranda.

Przez całe swoje długie życia, bo zmarła w wieku 93 lat, była sama, zmagając się z potężnymi problemami finansowymi, ale zachowując, co podkreślała przez całe swoje życie, wolność. „ Świat boi się niezależnych kobiet”-mówiła bardzo stara już Berenice opowiadając jak to mając już po sześćdziesiątce, ale bez środków do życia, walczyła o możliwość fotografowania doświadczeń naukowych w słynnej MIT.

O co trzeba za wszelką cenę walczyć? „ O dziką niezależność i ciągle się uczyć”-to było przesłanie jej życia.

Pierwszą w Paryżu retrospektywę jej prac, zdjęcia Nowego Jorku, portrety jej paryskich przyjaciół artystów, sceny z życia Ameryki i zdjęcia naukowe prezentuje do 29 kwietnia Jeu de Paume

A skoro już o Nowym Jorku mowa, za tydzień wyruszam śladami Berenice Abbott, ale cel mojej podróży jest całkowicie sprzeczny z jej teoriami. Bo będzie to ślub.

Ai Weiwei- dysydent i artysta

noreply@blogger.com (holly) — Sun, 11 Mar 2012 16:57:00 +0000

Ai Weiwei, Studium perspektywy 1995-2010

Ai Weiwei jest od kilku tygodni celebrowany we Francji jak mało który artysta. Otwarciu jego wystawy zatytułowanej „ Entrelacs” w Jeu de Paume towarzyszyła cała prasa. "Liberation" poświęciła mu wydanie specjalne. Po kilku tygodniach od otwarcia, przed galerią ustawiają się od rana tłumy. Ale ktoś, kto będzie szukał w jego zdjęciach technicznego perfekcjonizmu, klimatów, poetyckich pejzaży –wyjdzie rozczarowany. Ai Weiwei w swoich pracach opowiada po prostu o współczesnych Chinach, nie upiększając obrazów i właśnie taka naturalistyczna opowieść skazuje go na status dysydenta, opozycjonisty wobec chińskiego reżimu. Ai Weiwei wymknął się spod kontroli, a tego chiński reżim bardzo nie lubi.

Urodził się w 1957 roku w Pekinie, jego ojciec, słynny poeta, naraził się reżimowi i został wysłany do reedukacyjnego obozu na pustynię Gobi. Spędził w nim pięć lat. Weiwei ukończył szkołę filmową w Pekinie, założył grupę artystyczną The Stars, która programowo odrzucała kolektywizm artystyczny, opowiadając się za indywidualizmem i eksperymentami w sztuce. W 1981 roku wyjeżdża do Nowego Jorku. Tam zaprzyjaźnia się m.in. z Allenem Ginsbergiem i Andy Warholem, poznaje sztukę Marcela Duchampa. Po dziesięciu latach powraca do Chin, aby zająć się chorym ojcem. Publikuje wówczas niezwykle ważne książki o awangardzie w Chinach. W 2005 roku państwo zezwala mu na otwarcie bloga, ale w 2009 blog zostaje zamknięty, artyście do komunikowania się ze światem pozostaje Tweeter.

Wystawa w Jeu de Paume obejmuje zdjęcia i nagrania filmowe wybrane z liczącej 250 tys. klisz kolekcji. W pierwszej sali znajdują się, może najciekawsze serie zrealizowane w latach 2002-2008, a zatytułowane „prowizoryczne pejzaże”. Weiwei przemieszczał się po Chinach i rejestrował zmiany zachodzące w krajobrazie, burzenie starej tradycyjnej chińskiej architektury (domów hutang) i budowanie blokowisk. A ponieważ od 1949 roku państwo jest jedynym właścicielem ziemi, toteż może burzyć co mu się podoba i budować bez pytania kogokolwiek o zgodę. Wyrastają więc na miejscu wyburzonych domostwmakabryczne blokowiska, nieludzkie, „sypialnie” bez żadnej infrastruktury, miejsca na życie. Często, całe wioski są równane z ziemią bez podawania wyraźnej przyczyny ani odszkodowania dla mieszkańców. Wieki historii są w ten sposób niszczone w imię „postępu”. Obraz tych miejsc, plac budów, gruzu i bałaganu jest tak przygnębiający, zwłaszcza, gdy wchodzi się na wystawę z paryskiej ulicy, że można odnieść wrażenie, jakbyśmy się znaleźli wewnątrz tego apokaliptycznego spektaklu.

W dalszym salach znajduje się rejestracja postępów w budowie „ptasiego gniazda” stadionu powstałego z okazji Olimpiady w 2008 roku, przy którym to obiekcie Weiwei pracował jako architekt konsultant i z którego wycofał się, gdy uświadomił sobie, że służy on do celów politycznych. Pokazane są również fotografie zebrane przez artystę podczas pobytu w Nowym Jorku latach 1983-1993 w okresie w którym, jak mawia, „szwendał się z kolegami bez celu ani projektu”. Fotografował wówczas okolice East Village, sceny uliczne, manifestacje, portretował znajomych artystów.

Po powrocie ze Stanów Zjednoczonych w 1993 roku zamieszkał w Pekinie, osiadł na fermie Coachandgi, i stał się liderem grupy walczącej o wolność wypowiedzi. Zdjęcia pokazane w tej serii to świadectwo codziennego życia twórców bliskich Weiwei.

Pokazano również jego prace związane z udziałem w 2007 roku w największej światowej prezentacji sztuki współczesnej, która odbywa się co pięć lat w Kassel i na którą zaprosił ponad 1000 Chińczyków, aby stworzyć coś w rodzaju żywego obrazu. Problemy z wyjazdem, z otrzymaniem paszportu zostały pokazane na wideo. Temat ten ci, którzy kiedykolwiek żyli w kraju komunistycznym doskonale znają.

Udało mu się również udokumentować trzęsienia ziemi z maja 2008 roku. Osobne miejsce zajmują zdjęcia umieszczone na blogu. Zostały one uratowane tuż przed rekwizycją archiwum artysty w 2009 roku.

Jedną z najbardziej znanych serii stanowią zdjęcia „pokazujące fucka”, nazwane przez artystę studium perspektywy. Jedno z nich zostało wykonane na placu Tiananmen w Pekinie. Ten gest ma symbolizować stosunek artysty do reżimu chińskiego, ale także do wszelkiej formy władzy.

W wywiadzie opublikowanym przez „Liberation” Weiwei powiedział „Jestem medium przekazującym informacje". Są to informacje dotyczące korupcji, bogacenia się klasy aparatczyków, malwersacji, które są możliwe, ponieważ nie poddane żadnej kontroli demokratycznej. Jak mówi Weiwei w Chinach prawo nie chroni obywateli, ale władzę i stanowi zagrożenie dla obywateli. Ale Ai Weiwei jest już dziś skazany na milczenie, pilnowany, odizolowany, z zakazem podróżowania. I dlatego trzeba koniecznie obejrzeć wystawę w Jeu de Paume.. Nie wiadomo, czy nie będzie ona ostatnią.

Dlaczego we Francji rodzą się dzieci- według prof. Balcerowicza

noreply@blogger.com (holly) — Fri, 09 Mar 2012 17:25:00 +0000

Z osłupieniem wysłuchałam wczoraj wywiadu Justyny Pochanke z prof. Leszkiem Balcerowiczem w TVN24, na temat m.in polityki prorodzinnej we Francji (w 13 min. i 32 sec. programu).

Pada pytanie. Czy zna Pan jakieś skuteczne metody polityki prorodzinnej?

Odpowiedź: ”Ja ciągle słyszę o jednym kraju, o Francji. Ale nawet ci, którzy twierdzą, że polityka prorodzinna jest tam skuteczna, nie przedstawiają jakichś wyczerpujących analiz z których by wynikało, że trochę większa liczba dzieci to jest wynik jakiejś dodatkowej, specjalnej polityki, nie pokazują gdzie ta większa liczba dzieci się rodzi. Ponieważ państwo francuskie zakazuje oficjalnego podziału na grupy ludzi, zwłaszcza według kryterium etnicznego, to dokładnie nie wiadomo. Z nieformalnych informacji można natomiast znów usłyszeć, że to się rodzi w rodzinach emigrantów, czasami są to rodziny , gdzie są tradycje wielożeństwa. Oczywiście oficjalnie we Francji wielożeństwa nie można przecież uprawiać, ale nikt nie zakaże nieoficjalnego wielożeństwa.Więc może być ileś nieoficjalnych żon jakiegoś przybysza z których każda pobiera jakieś specjalne zasiłki…”

Tyle prof. Balcerowcz. A ja mimo mojego ogromnego szacunku do wiedzy prof. Balcerowicza, twierdzę, że jego wyobrażenie o Francji, w której o podnoszenie statystyk narodzeń dbają jedynie emigranci w związkach z nielegalnie poślubionymi kobietami, a nawet tworzący coś w rodzaju haremów na co państwo francuskie przymyka oczy, gdyż nie wypada im prowadzić statystyk, nie jest chyba godne szanującego się ekonomisty.

Po pierwsze, przyczyn wysokiego wzrostu naturalnego, na pewno nie powinno się upatrywać w wielożeństwie a jeszcze do tego nieoficjalnym, ale prowadzonej świadomie od lat polityce prorodzinnej i podatkowej ( czy nie jest to główna przyczyna posiadania tu tak wielu dzieci?), sprawnym, dostosowanym do rynku pracy dla kobiet szkolnictwie (dzieci rozpoczynają bezpłatną naukę w wieku lat 3!) wysokich zasiłkach, uzależnieniu wszelkiego rodzaju opłat za: stołówkę, zajęcia pozaszkolne, basen, od dochodów rodziny ( a przy trójce-czwórce dzieciach spadają one bardzo nisko) co powoduje, że dzieci, są właściwie prawie całkowicie utrzymywane przez państwo (nazywa się to, że państwo troszczy się o dzieci). Wspomnę jeszcze o wcześniejszej o 2 lata emeryturze dla kobiety za każde kolejne dziecko. To tylko kilka przywilejów, o których wiem, że obowiązują, ale pewnie istnieją jeszcze i inne, o których mi nie wiadomo. Uważam, że posiadanie dzieci we Francji jest bardzo ułatwione, może też stąd tyle tu kobiet na stanowiskach, w rządzie...

Może z podobnych przywilejów korzystają kobiety w Polsce, ale na pewno wiem, że nie prowadzi się tak daleko posuniętej polityki prorodzinnej w Szwajcarii.

Ale co do wielożenności, to w pewnym sensie profesor ma rację, tyle że jest ona oficjalna i całkowicie legalna. Obecny prezydent ma przecież już czwarte dziecko z trzecia żoną… a przyszły (jeśli wierzyć sondażom) czworo! i do tego z nieślubnego związku a nie są to ani emigranci, ani kandydaci do zasiłków...

Doisneau i paryskie Hale

noreply@blogger.com (holly) — Fri, 09 Mar 2012 09:33:00 +0000

Gdy przed wieloma laty po raz pierwszy przyjechałam doParyża, znajomi zabrali mnie do słynnych „Les Halles”, dumnie pokazując jakąś architektoniczną hybrydę wewnątrz której mieściło się centrum handlowe, kilka mniej lub bardziej modnych butików, kino, basen-słowem nic szczególnego. Z grzeczności nie pytałam, ale naprawdę nie wiedziałam co w tym miejscu wyjątkowego i co, tak naprawdę mam podziwiać.

Ostatnio zaglądałam w okolice Les Halles dosyć często, a to chcąc pokazać znajomym odwiedzającym Paryżdzielnicę „przyjemności ciała” -ulicę St. Denis i jej malownicze córy Koryntu albo Montorgeuil, gdzie pełno przewybornych restauracji o apetycznych nazwach takich jak „Cielak, który ssie”, „Świńska nóżka” czy „Zielona kapusta”. Montorgeuil to ponoć nadal najbardziej „gastronomiczna” ulica Paryża. Wypatrzyłam też w kościele Sw. Eustachego witraże ufundowane przez producentów wędlin.

Ale z pewnością nigdy nie zdołałabym sobie wyobrazić czym były dla Paryżaowe „les Halles”, gdyby nie otwarta niedawno w miejskim ratuszu wystawa znakomitego francuskiego fotografa Roberta Doisneau.

Kilku słów o historii tego niezwykłego miejsca. Wiadomo, że paryskie targowisko istniało już w XVI wieku, gdyż właśnie tam miasto wyznaczyło przestrzeń na handel chlebem, jajkami, masłem i serami. Stąd też okoliczne ulice przyjmowały nazwy proponowanych na targu produktów: boczku, szewców, pościeli, starzyzny…

34, rue Montorgueil, Paryż 1953, Robert Doisneau

Ale modernizacją paryskiego targowiska zainteresował się dopiero Napoleon. W 1811 roku podpisał dekret, zezwalający na budowę potężnej hali. Projekt ten jednak upada wraz z Cesarzem i powraca dopiero w 1851 roku, za Napoleona Bonaparte, który kładzie kamień węgielny pod budowę nowych hal. Z wielu powodów budowa zostaje wstrzymana i dopiero za Napoleona III baron Haussmann daje Baltardowi zadanie zaprojektowania nowych hal „z metalu i tylko z metalu”. Na dziesięciu hektarach stanie dziesięć pawilonów, których budowa zostanie zakończona w 1870 roku. W dwa lata później opisze je w „Brzuchu Paryża” Emil Zola. Są piękne, nowoczesne, z potężnymi piwnicami, oświetleniem i dostępem do wody. ”Kąpiąc się w promykach rozpoczynającego się dnia, kwadratowe, jednolite, objawiły się niczym nowoczesne maszyny, trudne do zmierzenia, rodzaj dymiących mechanizmów, niczym wrzący gar przygotowujący posiłek dla ludu, gigantyczny metalowy brzuch, zaśrubowany, nitowany, zrobiony z drewna, szkła i odlewu, o elegancji i sile silnika”-tak pisał w „Brzuchu Paryża” o nowych Halach Zola.

Paryskie hale po wojnie, to tętniąca życiem dzielnica, niekoniecznie bezpieczna. Schronienie znajduje w nich również światek podziemny, kwitnie prostytucja. Życie toczy się tam dzień i noc.

Portret z papierosem, Paryż 1967, Robert Doisneau

Doisneau i paryskie hale to długa historia odwzajemnionej i tragicznej miłości. Miał 21 lat, gdy w roku 1933 po raz pierwszy wykonał pierwsze zdjęcie „Halles”. Ale ich kronikarzem w pełnym tego słowa znaczeniu stał się dopiero po wojnie. W 1953 roku, zainstalował tam, jak mawiał, swoją „ pułapkę kłusownika” czyli spędzał dnie i noce krążąc gdzieś pomiędzy kościołem Sw. Eustachego i dwunastoma pawilonami Baltarda.

Niewielu turystów trafia do miejsca, gdzie życie ujawnia się w całej swojej brutalności, ale Hale są miejscem, gdzie spotyka się cały Paryż, biedny i bogaty, wykwintny i pachnący prowincją. Doisneau ze swoim Relleiflexem 6X6 śledzi, obserwuje, podgląda. Fascynuje go, podobnie jak wielu innych fotografów z epoki, Kertesza, Brassaia, Cartier-Bressona i Ronisa- życie codzienne mieszkańców Paryża. Hale są tego życia kwintesencją.

Handlarka z Hal, Robert Doisneau

Wszyscy go doskonale znają, uważając za nieszkodliwego maniaka. Jest u siebie, krążąc wśród sprzedawców mięsa w zakrwawionych fartuchach, handlarzy kwiatów, warzyw, i ryb. Fascynuje go wczesno-poranny gwar, kłębiący się wokół straganów klienci. Te wizyty stały się z czasem coraz częstsze, przede wszystkim dlatego, że stało się jasne , że hale muszą zniknąć, że ich los jest już przesądzony a przenosiny do Rungis to tylko kwestia czasu.

To prawda, że dzielnica znajdowała się w katastrofalnej sytuacji sanitarnej. 50 proc. mieszkań nie miało dostępu do wody. W okolicznych domach tłoczyło się tysiące ludzi napływających z prowincji w poszukiwaniu lepszego życia. Znajdowali pracę w Halach, trudniej było o godne mieszkanie. Centrum miasta dusiło się pod natłokiem dowożących do nich żywność ciężarówek. Nie mówiąc o szczurach…A Francja była potężnym, modelowym państwem w Europie-jego stolica musiała być czysta, sterylna. Hal należało się więc pozbyć jak najszybciej.

Doisneau, chociaż nigdy nie miał żadnych skłonności aktywisty, zaangażował się w ocalenie Hal. „Był chory z wściekłości”-wspominają znajomi. Ale świadomy, że nie da się ich ocalić, od lat 60-tych, systematycznie rozpoczął je dokumentować.

Plac budowy na miejscu byłych Hal, Paryż, lipiec 1974, Robert Doisneau

Wystawa jest opowieścią o tym, co artyście udało się utrwalić i zachować. Obrazy są to niezwykle, choć niewielkich rozmiarów i czarno-białe. Może powinny być na stale pokazywane tam, gdzie kiedyś były Hale? Gdy stoimy w godzinnej kolejce przed wejściem na wystawę, daje się wyczuć nostalgię za starym, nieistniejącym już dziś Paryżem. Za miastem, którego sercem i „brzuchem” była Hale.

Weekend w zielonym Berlinie

noreply@blogger.com (holly) — Wed, 22 Feb 2012 00:14:00 +0000

„Proszę spojrzeć, w tamtym domu mieszka Angela Merkel”-odezwał się de mnie niespodziewanie starszy pan, gdy w ubiegłą sobotę spacerowałam nad brzegiem Sprewy- prawdopodobnie słysząc język francuski. „U was jest ona przecież ostatnio dość popularna, nieprawdaż?”-zapytał, czyniąc aluzję do popularności Angeli Merkel nad Sekwaną, gdy ostatnio dzielnie stanęła obok swego francuskiego sojusznika w wyborczym programie telewizyjnym.

Pod domem pani kanclerz, (to skromne mieszkanie-na zdjęciu z balkonem) nie dostrzegłam żadnej nadzwyczajnej ochrony, żadnych metalowych barier, a jedynie dwóch bardzo dyskretnie przechadzających się policjantów. Można było odnieść wrażenie, że pani Merkel niepotrzebna jest do życia i rządzenia pompa towarzysząca francuskim politykom. „Francja –to monarchia, republikańska, ale monarchia” –podkreślił nasz znajomy francuski dyplomata, który gościł nas w ten weekend nad Sprewą. Monarchia jednak od jakiegoś czasu przygląda się uważnie dokonaniom swoich północno-wschodnich sąsiadów: zazdrości, idealizuje, chce naśladować.

Jacy więc są ci wyidealizowani z paryskiej perspektywy sąsiedzi Francji? Próbowałam tego dociec obserwując uważnie życie toczące się na berlińskich bulwarach i wygląda na to, że Berlińczycy przywiązują znacznie większaą wagę do ekologii, alternatywy, zdrowego życia. I nie myślę tu tylko o elektrowniach jądrowych, które pani Merkel zamyka a pan Sarkozy rozwija, ale o takim codziennym, widocznym nawet gołym okiem codziennym życiu..

Nie trzeba się zbyt długo przyglądać berlińskiej ulicy, aby dostrzec niezliczoną ilość rowerów, wszechobecność dwu- i trzykołowych pojazdów, przemieszczających się nimi całych rodzin, przyczepionych do nich wózków z dziećmi. Rowery są wszędzie, na ulicach, skwerach i w parkach, jest to bardzo popularny środek transportu.

Nie przypadkowo trafiłam również na sporych rozmiarów biologiczny targ (w Prenzlauer Berg), gdzie bez ograniczeń promowane było zdrowe, ekologiczne ubieranie dzieci( pełno odzieży wyprodukowanej własnym sumptem, kolorowych skarpetek, fartuszków), ale i żywności, począwszy od ciemnego chleba przez najrozmaitsze gatunki miodów konfitur i dań.

Natknęłam się również na sklepy z przedmiotami z recyklingu i nawet skusiłam się na tę oto torebkę, zrobioną ze ….sprzętu strażackiego. Pokazuję ją ze względów li tylko ilustracyjnych(nie promocyjnych) Torebka nie była może najtańsza, ale za to... żaroodporna. To tylko jeden z tysięcy pochodzących z recyklingu przedmiotów sprzedawanych w Berlinie.

Dotarliśmy również poza miasto na sporych rozmiarów i chyba dość chętnie uczęszczany pchli trag. Raj dla wszystkich zbieraczy staroci, a szczególnie starych winyli(po 2 euro). Nie był to ten pchli targ jaki znam z paryskiego St. Ouen z astronomicznymi cenami wywindowanymi na pożytek turystów, ale bardzo tani i dobrze zaopatrzony second hand, dla wszystkich.

Miasto jest zielone i bardzo kolorowe. Berlińczycy chyba kochają alternatywę, bo już na pierwszy rzut oka widać sprayowane ulice, domy... Na kilku kilometrach ciągnie się udekorowany przez artystów street artu mur, ale nie jest to jedyne miejsce, w którym sztuka uliczna jest widoczna. Jest jej także pełno w najbardziej znanych miejscach Berlina, na przykład w Hackesche Hofe, gdzie znalazłam niezliczoną ilość śladów kreatywności berlińskich artystów.

Stołowałam się przez te dwa dni w uroczych, nastrojowych barach i restauracyjkach, podjadając miejscowe specjały (kiełbasa z curry), golonkę i wątróbki. Berlińska kuchnia chyba trochę zbliżona jest do naszej, nawet w jakiejś karcie znalazłam coś, co się nazywa swojsko „klopsy (wiem, wiem, to pewnie słowo niemieckie...).

W niedzielny poranek na berlińskiej ulicy odczuwało się jakiś nieznany mi spokój, tak jakby miasto się nie spieszyło, żyjąc bez tego biegu typowego dla wielkich miast Europy. Potwierdzam wszystkie dobre słowa, które na temat tego miasta usłyszałam. Chyba pięknie się tam żyje i zielono. Przynajmniej z perspektywy jednego, uroczego weekendu. Good bye Berlin!

Paryż w kilku (wiosennych) odsłonach

noreply@blogger.com (holly) — Mon, 20 Feb 2012 23:22:00 +0000

Wiosenne słońce zaczyna coraz częściej wydłużać dni, niebo jest zazwyczaj turkusowe, bezchmurne a promienie przenikają zamieszkiwane przez rzeźby parki. Paryż w kilku zapowiadających wiosnę odsłonach...

Belleville i Ménilmontant-Pola Elizejskie przyszłości?

noreply@blogger.com (holly) — Fri, 17 Feb 2012 22:29:00 +0000

Street art na ulicy Menilmontant

Nie tak dawno magazyn kulturalny „Les Inrocks” zasugerowal, że bulwary Menilmontant i Belleville staną się w niedalekiej może już nawet przyszłości nowymi Polami Elizejskimi. Zaintrygowała mnie ta dość śmiała sugestia i sobotnie popołudnie spędziłam spacerując w okolicach placu Gambetty, wzdłuż ulicy Pirenejów, bulwarów Menilmontant i Belleville. Na ulicy Pirenejów odbywał się tradycyjny, przebogaty w rozmaite pyszności targ, tłoczyły się młode rodziny z małymi dziećmi w wózkach. Zajrzałam przy okazji do społecznego ogródka Leroy i odwiedziłam na rue de Bagnolet, jedną z najbardziej sympatycznych księgarni „ Le Merle Moqueur”. Odkryłam na ulicy Menilmontant schody, na których ponoć przyszła na świat Edith Piaf.

Jak głosi legenda i pamiątkowa tabliczka, na schodach tego domu urodziła się Edith Piaf

O ”dwudziestce” pisze się z wielką nostalgią, jako o miejscu, które przygarniało uciekających przed głodem czy też opresjami biedaków. Byli to Ormianie, wschodnioeuropejscy Żydzi, Grecy, Hiszpanie i Arabowie a dziś Chińczycy. Na jednym z podwórek, noszącym nazwę Metaire przy ulicy Menilmontant, zostali zgromadzeni po zabraniu z okolicznych domów Żydzi podczas słynnej obławy Vel d’Hiv i wywiezieni do Auschwitz. Tam też znajduje się płyta upamiętniająca to wydarzenie.

Dzielnica jest dziś pełna sklepów, restauracji, małych pracowni i warsztatów (najczęściej chyba chińskich i arabskich) i sporo też w niej modnych klubów muzycznych-że wspomnę chociażby o Bellevilloise, gdzie w każdą niedzielę odbywa się słynny muzyczny brunch. Koło cmentarza Père Lachaise został też zbudowany słynny desigerski hotel Mama Schelter, zaprojektowany przez Philippa Starcka.

Ale mimo tej niewątpliwej dynamiki „dwudziestki” jakoś nie mogłam nabrać przekonania, że teza postawiona przez magazyn „Les Inrocks” może mieć swoje uzasadnienie. Nawet jeśli jest to faktycznie chyba największy tygiel kulturowy stolicy, nawet jeśli do dzielnicy tej trafia coraz częściej młoda inteligencja, to czy faktycznie tam, na bulwarach Menilomontantu i Belleville bije serce miasta?

Nie wierzyłam aż do wczoraj, gdy dowiedziałam się, że 15 wydanie tradycyjnego karnawału paryskiego będzie się odbywało …właśnie na wspomnianych bulwarach pod hasłem „ Przybyli z innych stron” Pochód wielokulturowych przebierańców wyruszy z z placu Gambetta, przejdzie przez plac Augusta Métivier, bulwarami Menilmontant i Belleville aż do placu Republiki i dalej. Karawana tego barwnego przemarszu będzie toczyła się aż do wieczora.

Pech chce, że w ten weekend nie będzie mnie w Paryżu, ale jeśli ktoś w tę niedzielę ma czas, to myślę, że warto tam zajrzeć. To chyba właśnie tam znajdują się nowe Pola Elizejskie. A już na pewno właśnie w ten nadchodzący weekend.

Carnaval 2012 - Teaser par macaq

Elles" lub "Sponsoring" Szumowskiej, czyli dużo hałasu o nic

noreply@blogger.com (holly) — Wed, 01 Feb 2012 22:17:00 +0000

Plakaty reklamujące film w paryskim metrze

Tak więc jednak skusiłam się na obejrzenie najnowszej produkcji Małgorzaty Szumowskiej „Elles” , weszła ona dziś pod tym tytułem na ekrany paryskich kin. Myślałam, że będą to „Galerianki”-bis- tyle, że zrobione z większym rozmachem, ale nie, są to dwa zupełnie różne filmy. I tak oto dowiedziałam się , że po pierwsze, realizatorka nie darzy szczególną sympatią mężczyzn, których przedstawiła jako maniaków seksualnych, kabotynów i dewiantów, po drugie- ma chyba awersję do wszystkiego co polskie, ale za to uwielbia Paryż. Filmuje z lubością wnętrza hausmańskich kamienic, francuską kuchnię, styl życia, wina...i chyba tego jej brakuje, trochę zazdrości...Mylę się? I jeszcze jedno, chyba źle znosi okres dojrzałości, czy też może źle przechodzi kryzys wieku średniego, jak by go zwał, bo fatalnie pokazuje ten czas w życiu kobiety. I jeszcze jedno, ma chyba niezłe układy w środowisku filmowym, bo udało jej się zdobyć fundusze na naprawdę bardzo mierny scenariusz. Co nie znaczy, że film nie zrobi kasy, ale to zupełnie z innych względów.

Przede wszystkich film jest niezłą gratką dla wielbicieli mocnych scen erotycznych, młode aktorki rozbierają się łatwo, przyjmują wszystkie wymagane przez realizatorkę pozycje, starają się ze wszystkich sił, rękoma, ustami i dolnymi partiami ciała, ani przez chwilę nie oszczędzając się, pracować na karierę. Z kolei mężczyźni występujący w tym filmie pokazani są fatalnie, jako brutalne, z obsesjami na punkci seksu, żałosne figury. I w tej jednej, jedynej aktywności ich widzimy. Ale nie tylko seks nimi kieruje, lubią też się zwierzać a nawet, jest w tym filmie jeden romantyk, który goły jak święty turecki, gra swojej opłaconej Dulcynei na gitarze. Robi się niedobrze...

A poza tym, powtarzanie stereotypów. Polska matka jednej z dziewcząt zarabiających na studia usługami erotycznymi jest gruba, wścibska, fatalnie ubrana i wulgarna. Córeczka niewiele się od niej różni, z tym że mamy również okazję poznać jej niewybredny język i rasistowskie uprzedzenia, gdy uczy poznanego arabskiego studenta „po polsku” –„murzyn p…matkę” czy coś w tym stylu…Ale sza! Rozmiary biustu pokazywanego w tym filmie rokują jej błyskotliwą karierę.

Będzie też coś dla zakochanych w Paryżu. No może nie tyle co u Woody Allena, ale są i widoki z okna na dachy, jest pięknie urządzone wnętrza paryskiego mieszkania, park de Bellevillle no i jest Juliette Binoche, esencja francuskości, subtelna, wyrafinowana, przyciągająca wzrok.

I tak naprawdę to może tylko dla niej warto jednak ten film obejrzeć. Gra znakomicie, choć tak do końca, to chyba nawet sama nie wie, co ma grać. Nie wiadomo, o co jej chodzi, gdy przeprowadza wywiady z dwoma zbłąkanymi owieczkami –pyta, ale co myśli przewracając oczami i powtarzając "A bon?"-nie wiemy. Ale zatrzymuje na sobie wzrok, śledzimy każdy jej ruch, próbujemy wczuć się w jej przeżycia. I nic. Zima, chłód, poza, skorupa.

Film się kończy, wychodzimy z kina i nie wiemy więcej niż wiedzieliśmy do niego wchodząc. Temat sam w sobie mało ciekawy, bardzo komercyjnie wyeksploatowany. I nie oszukujmy się, to przecież żadne novum, że młode dziewczyny w Paryżu się prostytuują, czy też szukają sponsorów, aby opłacić studia. A w Polsce nie? Gremialnie! Ale to nie miał być film społeczny-twierdzi realizatorka. Że kobieta w wieku dojrzałym ma trudności z odnalezieniem równowagi miedzy byciem kobietą, matką i realizowaniem się w życiu zawodowym. Banały, same banały. Zapowiadał się ciekawy film. W sumie szkoda.

Cenzura w metrze

noreply@blogger.com (holly) — Mon, 30 Jan 2012 16:05:00 +0000

Dyktatura we Francji? Ktoś powie, co za brednia! A jednak. Każdy doskonale wie, że jeśli narazi się prezydentowi to może w przeciągu kilku minut utracić pracę. Czy mam wyliczać? Lista byłaby długa, ale jest tajemnicą poliszynela, że na przykład prezenterowi telewizyjnemu od bodajże dwudziestu lat Patrickowi Poivre d’Arvor wymknęło się podczas wywiadu z szefem państwa, że zachowuje się czasami jak „mały chłopiec” i poleciał…został wyrzucony „illico presto” na bruk…

6 maja zapowiada się wielki dzień-wybory prezydenckie we Francji. Każdy powinien o tej dacie pamiętać. Nasz wspaniały humorysta francuski postanowił tę datę uczcić i zarezerwował na tę okazję salę Olimpii, od 1 do 6 maja, gdzie będzie występował w programie pod tytułem…”W maju 2012 roku, Stephane Guillon też odchodzi…”. Bedzie to satyra polityczna-aluzja do mającego niewielkie szanse bycia wybranym ponownie szefa państwa.

Oto plakat reklamujący spektakl, który przed kilkoma dniami pojawił się na stacjach paryskiego metra.

Ale na bardzo krótko. Otóż RATP (transport paryski)w ubiegły czwartek kazał zdjąć ów plakat z podziemnych murów metra, a dlaczego? Bo „ nie wolno w metrze wieszać żadnych plakatów o charakterze politycznym”. Ale czy reklama przedstawienia to polityka? We Francji okazuje się, że tak. Cenzura działa, autocenzura też, a dyrektor RATP mógłby za taki wybryk słono zapłacić! A ponieważ jestem wyjątkowo wrażliwa na każdy rodzaj cenzury, toteż o tym co się stało, napisałam.

Fryzjer, który zagrał mi Beethovena

noreply@blogger.com (holly) — Sat, 28 Jan 2012 23:24:00 +0000

Objuczona jak wielbłąd zakupami, pędziłam wczoraj do najbliższego metra, gdy nagle moją uwagę zatrzymała witryna salonu fryzjerskiego z bardzo wyraźnie widocznym czarnym fortepianem Schimmela i rozłożonymi na nim nutami. W głębi dostrzegłam książki. Stanęłam, drzwi się otworzyły i ujrzałam w nich twarz mężczyzny . „Czy mogę Pani zaproponować filiżankę kawy?”-zapytał. Oniemiałam i w tym oniemieniu zgodziłam się. Przy włosach klientów uwijały się dwie panie. Za chwilę filiżanka pysznej, pachnącej kawy wylądowała na moim stoliczku.

Rozmawialiśmy o życiu, o "chwytaniu chwili", o muzyce. Mój gospodarz opowiedział mi miejscu, w którym się znalazłam. Był to salon fryzjerski, kawiarnia i miejsce gdzie odbywają się koncerty, wernisaże i wieczory literackie. A potem usiadł przy fortepianie i zagrał mi „Sonatę księżycową” Beethovena.

Bernard, bo tak miał na imię mój gospodarz, komponuje sam muzykę, pisze wiersze , nawet ostatnio nagrał płytę i prowadzi to przeurocze, czarujące miejsce w samym sercu Paryża, które nazywa się Espace Piano Coiffure. Ten salon, niczym lustro jest odbiciem bogatej ciekawej świata i innych osobowości, czego dał świadectwa wychylając się zza drzwi i proponując przypadkowej nieznajomej filiżankę kawy. Sporo ostatnio pisałam o zamkniętej za hausmańskimi wrotami francuskości. Ale jest jej też i druga strona, ta którą reprezentuje Bernard. Umówiliśmy się na przyszły wtorek na strzyżenie i kolejne pogaduchy. Na długo zapadnie w mojej pamięci ten niezwykły moment takiej zwyczajnej, ludzkiej serdeczności.

Tu można posłuchać jak śpiewa Bernard: http://www.myspace.com/espacepianocoiffure, a pod tym adresem znajdują się informacje o "salonie".

W "Poczekalni" Krystiana Lupy

noreply@blogger.com (holly) — Sat, 28 Jan 2012 00:48:00 +0000

W drodze do stacji metra, które miało mnie zawieźć na przestawienie Krystiana Lupy minęłam dwóch znajomych żebraków. Pierwszy stoi tam codziennie, młody mężczyzna, Francuz, ma na imię Cedric. Pod sklepem Monoprix- kobieta- nie wiem, nigdy nie pytałam skąd jest. W metrze, w „trójce”, w którą wsiadam przy placu Pereire - jeszcze jeden. Jak to się dzieje, że któregoś dnia podwinęła im się noga, zaciął się mechanizm, przestali przystawać do naoliwionego, sprawnie działającego społecznego zegarka, wypadli z obiegu życia? Nigdy nie miałam odwagi, aby im to pytanie postawić, bo czyż mam do tego prawo? Gdy gasną światła, i ukazuje się pierwsza scena „Poczekalni” ,szwedzkiego pisarza Larsa Norena w reżyserii Krystiana Lupy, mam wrażenie, jakby znaleźli się na niej wszyscy moi uliczni bohaterowie, jakbym zeszła do opuszczonych podziemi paryskiego metra lub parkingu, te same materace, barłogi sklecone ze starych szmat, grafitti na murach lochu.

Na scenie młoda dziewczyna wstrzykuje swojemu chłopakowi heroinę. On się na nią wścieka a ona, z ciepłem i matczynym spokojem „robi mu dobrze”, uspakaja, przytula do siebie. Później do tego podziemnego niby-azylu, niby-raju wkraczają tacy sami jak oni „nieprzystosowani”: na wpół obłąkany filozof, piękna dziewczyna-poetka, która wydała dwa tomiki wierszy, ale którą rodzina zamknęła w azylu psychiatrycznym, bezdomni, bezrobotni, psychotycy…

Znajdujemy się podziemnym świecie piętnaściorga młodych ludzi, którzy na naszym oczach opowiadają, snując monologi, swoją traumę. Z ekranów nad sceną płyną, "niczym freudowski wolny strumień świadomości"ich wspomnienia z życia "na górze". Każdy z osobna opowiada o bólu, o okaleczającej przeszłości. Jest tylko klimat życia, żadnej akcji.

Krystian Lupa napisał w programie „To, co nas fascynowało, to zjawisko azylu, to znaczy miejsca do którego są wyrzucani ludzie, w których tkwi pewien rodzaj niemocy uniemożliwiający im życiową walkę, dlatego też nie są oni akceptowani. A w tym miejscu, odnajdują pozwolenie na życie. To „na dnie”, jest rodzajem raju, gdzie można żyć i być coś wartym.

Poczekalnia Krystiana Lupy to niezwykły, piękny i ważny spektakl. Z wielu względów. Może zacznę od niezwykłej odwagi starego mistrza, który nie boi się ekstremalnych środków, uzasadnionych i genialnie pokazanych. Nie powiem zagranych, bo nie odniosłam wrażenia, że aktorzy w którymkolwiek momencie grają. Raczej są, całą swoją osobą, umysłem, zachowaniem i ciałem postaciami ze sztuki Larsa Norena. Nie ma w nich żadnej głupiej pruderii, żadnych zahamowań.

Pod drugie, ponieważ nie boi się forsowania własnego języka teatralnego, który jest surowy, twardy, brutalny, ale to jest jedyny język, którym można opisać dzisiejszy świat.

Ponieważ dotyczy sytuacji młodzieży, ich beznadziei, kompletnego zagubienia i najczęściej nawet trudnej do uchwycenia chwili, gdy przechodzi sie na drugą stronę "lustra"

Trzeba koniecznie obejrzeć „Poczekalnię” Krystiana Lupy. „To przedstawienie to cud”-napisał francuski krytyk teatralny a ja chętnie bym się pod taką oceną podpisała. Bo my też przecież żyjemy w "poczekalni". Nawet jeśli jeszcze o tym nie wiemy.