W Centrum Pompidou od dwóch tygodni można grać w ping-ponga. Artystyczny happening czy zwyczajna zabawa? A może
chodzi o coś więcej? Oto wyjaśnienie zagadki....
Po brutalnym zduszeniu
praskiej wiosny, komunistyczny reżim w Czechosłowacji zaostrzył
represje, do więzień trafili opozycjoniści a prasa została poddana ostrej
cenzurze. Między władzą i społeczeństwem wyrósł mur, zamarł dialog. Społeczeństwu
nałożono kaganiec, ale artyści jak to artyści, nie potrafili zamilknąć...
W 1970 roku w Bratysławie, Julius Koller zamienił salę
wystawową w salę do gry w ping ponga. Do pomieszczenia wstawił kilka stołów,
kupił rakietki i piłeczki...Gra miała być metaforą demokracji. W przestrzeni gry obowiązują bardzo ścisłe reguły i grający muszą ich przestrzegać. Wszystkich obowiązują takie same zasady, każdy ma takie same szanse, nie ma hierarchii, nie stosuje się przemocy. Tak się funkcjonuje w demokracji...
Inspirując się pomysłem Kollera sprzed 45 lat, argentyński
artysta Rirkrit Tiravanija zapełnił przed dwoma tygodniami przestrzeń w
suterenie Centrum Pompidou stołami pingpongowymi, dając zupełnie przypadkowym
ludziom możliwość zabawy białą piłeczką. Ale nie wszystkie stoły są zwyczajnymi
stołami. Na jednym z nich wznosi się mur, a gdy jest mur, to bardzo
trudno przerzucić piłeczkę, inny- trochę niższy jest z książek-aluzja do cenzury? Z kolei pod ścianą stoi stół złamany w połowie-po drugiej stronie znajduje się lustro. Aby grać, potrzebna jest również ta druga strona...
Ta w sumie prosta gra stała się metaforą demokracji. Ale poza wymową polityczną, ping-pong w Centrum Pompidou to
jeszcze coś więcej. Ci ludzie nie spędzali czasu wpatrzeni w swoje
smartfony, ale rozmawiali, utrzymując kontakt wzrokowy. A gdyby tak zamienić sale
konferencyjne, sale zebrań, place publiczne i kościoły w sale do gry w
ping-ponga? Gdybyśmy tak zrozumieli, że aby nam się dobrze "grało", to nie może być między nami murów? Oraz, że wszyscy powinniśmy mieć takie same szanse? Czy nie żyłoby się nam lepiej?
