foto

foto
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marais. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marais. Pokaż wszystkie posty

piątek, 12 września 2014

Czas na flanowanie!


Zbigniew Herbert beztroskie włóczenie się po mieście nazywał flanowaniem. Nie wiem, czy termin ten, utworzony od francuskiego czasownika "flâner", wszedł na stałe do naszego języka, ale bardzo celnie określa, chyba najprzyjemniejszy sposób poznawania miasta: « bez planu a według perspektyw ». Paryż jest wspaniałym miejscem do flanowania. Czy będziemy spacerować po Wielkich Bulwarach, po Marais czy nad brzegiem Sekwany, nie raz poczujemy wzruszenie, zachwyt lub zdumienie i zawsze będzie to cudowny czas nasycania zmysłów barwami miasta.

Flanować po Paryżu można właściwie wszędzie, ale jest kilka takich miejsc i ulic, które nadają się do tego szczególnie. Na przykład ulica St. Germain de Près, legenda lat 50-tych, która zachowała cały swój niegdysiejszy wdzięk. To tam ubierają się nadal paryskie elegantki, jej okolice zamieszkuje wielu słynnych aktorów i innych celebrytów (ciągle ostatnio kogoś tam spotykam!). Albo rue des Abbeses na Montmartrze-tam osiedliła się kolorowa, artystyczna  bohema, pełno też tam  kolorowych butików i klimatycznych kawiarni.  Oczywiście, w sezonie turystycznym jest trochę ciasno, ale już od września można się rozsiąść na tarasie którejś z licznych restauracyjek z widokiem (Le Zèbre à Montmartre-moja ulubiona!) i dać się uwieść tętniącej życiem ulicy...
Hipsterską młodzież spotkamy w Marais. To tam skupiły się modne i niekoniecznie drogie butki. Warte polecenie są ulice Les Francs Bourgeois czy rue de Rosiers. Pełna życia jest słynąca z wykwintnej gastronomii i przeznaczona tylko dla ruchu pieszych ulica Montorgueil w I i II dzielnicy. 

Muzyczne życie ulicy paryskiej toczy się na moście Sw. Ludwika, łączącym wyspę o tej samej nazwie z drugą –la Cité. Innym takim miejscem, prawdopodobnie dobrze wam znanym, jest przestrzeń przed Centrum Pompidou-to chyba takie epicentrum paryskiego street life'u. Uliczni artyści upodobali też sobie ostatnio jeszcze jedno miejsce-schody Opery. W dzień, pod zamkniętą  Operą, siedzą zazwyczaj tłumy ludzi wsłuchując się w granie ulicznych muzykantów.

Warto też "poflanować"w sobotni czy niedzielny poranek po paryskich targach, a jest ich niemało! Od najbardziej egzotycznego na Barbès-Rochechuart (w XVIII dzielnicy) do jednego z najstarszych i najbardziej popularnych-Aligre (XII). Albo zajrzeć w niedzielny poranek do eleganckich dzielnic. Polecam ulicę Cler (VII),  gdzie paryscy mieszczanie zaopatrują się w urokliwych sklepikach w sery, wina, kawę i bagietki.

W niedzielne popołudnia spaceruje się po parkach i ogrodach (Luksemburski, Tuleryjskie) albo  wzdłuż Sekwany, zaglądając do bukinistów w poszukiwaniu perełek wydawniczych. Polecam rozłożonych po prawej stronie- od mostu Marie w stronę Ratusza, po lewej-od Instytutu Świata Arabskiego w stronę Notre Dame.

Na wieczorne flanowanie najlepiej wybrać się na Wielkie Bulwary rozpoczynając od Opery : te najbardziej uczęszczane to Boulevard  Madelaine,  Capucines i  Italiens. Na bulwarach zachowało się wiele sklepów pamiętających czasy Belle Epoque, takich jak-Fauchon i Hediard- tak nazywają się słynne delikatesy. Na bulwarach mieści się również najsłynniejsza bodajże sala koncertowa –paryska Olimpia oraz niezliczona ilość teatrów i kin rozlokowanych w starych kamienicach z drugiej poł. XIX wieku.
Późną, wieczorową porą, zwłaszcza gdy dopisuje pogoda, warto zajrzeć nad kanał św. Marcina.  Okupuje go młodzież, do późnej nocy przesiadując zwłaszcza w weekendy nad wodą, w której odbijają się nastrojowo gęste światła pobliskich barów i restauracji.


Kiedy Zbigniew Herbert poznawał miasto, a było to w latach 60-tych, nieznane były jeszcze  miejskie rowery.  Dziś, być może przesiadłby się na taki pojazd, aby popedałować na drugi koniec miasta? A może lepiej poznaje się je krokiem niespiesznego przechodnia -flanując?

środa, 3 września 2014

I po wakacjach...


Podwieczorek z mamą
 Wczoraj był we Francji pierwszy dzień szkoły. I już chyba wiem, czego mi w Paryżu przez cały sierpień brakowało, dlaczego miasto było takie opustoszałe, bez energii, zamarłe. Od wczoraj dzieci wróciły, słychać je wszędzie, w sklepach z przyborami szkolnymi, na ulicach, w piekarniach. W sąsiednim tea-roomie, gdzie zatrzymałam się na popołudniową kawę, siedziała obok mnie mama z synkiem- otworzyła teczkę i przeglądała pierwszą korespondencję jaką jej dziecko dostało w tym roku. Chłopczyk objadał się tartą z owocami. Podwieczorek  popularnie nazywany quatre-heure-czwarta godzina- to tu rzecz święta. To czas słodkości, nagroda za pracę w szkole. Powrót ze szkoły pierwszego dnia odbywa się najczęściej pod okiem rodziców, na ten dzień wiele osób bierze dzień wolny. Dalej maluchy radzą sobie już same. Dzieci we Francji rozpoczynają szkołę w wieku trzech lat i moim zdaniem nie wymyślono nic lepszego, są wtedy chłonne i chętne do nauki.

Rodzinny powrót do domu
Gdy oglądam francuską telewizję, to mam czasem wrażenie, że oglądam telewizyjną propagandę. Są tematy, które się porusza i takie o których się milczy. Informacja jest bardzo sprytnie skonstruowana. Są priorytety w polityce zagranicznej i dziennikarze je egzekwują. Na przykład, informacji o mianowaniu naszego premiera szefem Rady Europejskiej nie podano w oficjalnej telewizji publicznej France 2 –Francuzi mogli się dowiedzieć o tej informacji na marginesie konferencji prasowej prezydenta Hollande’a, który po raz kolejny wyraził „zaniepokojenie” sytuacją na Ukrainie  a dziennikarz dodał przy okazji, że polski premier, w Brukseli...Nie drażnić niedźwiedzia-to polityka francuska. Kim jest niedźwiedź-doskonale wiecie. Skądinąd o Ukrainie informuje się skąpo i rzadko, tak rzadko jak tylko można. Wyjątkiem jest "Le Monde".To nie jest nasz konflikt, ani nasza wojna-przeczytałam dziś wyznanie jakiegoś francuskiego polityka. Francuzi zaangażowali się w dostarczanie Irakijczykom broni i pomocy humanitarnej w walce z państwem Islamskim. Z pomocą, wojskową i humanitarną, byli gotowi w 24 godziny- i nic na to nie poradzimy. Europa Wschodnia nie obchodzi Francji. Jak powiedział mi przed kilkoma dniami pewien znajomy dyplomata francuski-wy chcielibyście, aby między Polską a Francją było jak za Napoleona, ale to się już nie wróci, waszym sprzymierzeńcem w Europie są Niemcy, czy wam się to podoba czy też nie.

Od rana francuskie media mają o czym nadawać. Była pierwsza dama, Valerie Trierweiler wydała książkę, w której opisuje swój romans z obecnym prezydentem,  jak również warunki w jakich została przez niego wyrzucona z Pałacu Elizejskiego, gdy prezydent rozpoczął romans z młodziutką aktorką Julie Gayet. Co prawda z inklinacji do erosa Francja jest znana i nikogo takie sprawy nie dziwią, ale afera jest, a książkę każdy chętnie zakupi i przeczyta, a ponieważ wydawnictwo wydrukowało 200 tys. egzemplarzy to znaczy, że liczy na sukces.  Takie polityczno-erotyczne kawałki znakomicie się sprzedają i pani Trierwailer ma szanse w ten sposób wynagrodzić sobie straty moralne. Jeśli zarobi tylko 2 euro na egzemplarzu, to do jej kieszeni trafi 400 tys. euro., całkiem okrągła sumka. Dziś pierwsze fragmenty publikuje Paris Match, w którym pani Trierweiler pracuje jako dziennikarka pisząc recenzje z książek. Czy napisze też o swojej? Wypadałoby, biorąc pod uwagę hałas a może nawet skandal jaki wywoła. Pewnie jeszcze do tej książki wrócę. Ale jak mawiał mój serdeczny francuski przyjaciel, problemu nie ma, gdy się śpi z kobietą, problem się zaczyna, gdy się przestaje...

Chińskie przysmaki w zabytkowych wnętrzach
Spacerowałam wczoraj po tzw. Górnym Marais, czyli w 3-ciej dzielnicy. Pełno tam starych domów z 16-17 wieku, troszkę podreperowanych, ale widać na nich ząb czasu. Takie ulice jak Voita, Montmorency, Gravilliers, au Maire kryją w swoich podwórkach małe restauracyjki, modne butiki, ale sporo jest też tam chińskich sklepów, na przykład z torebkami. W górnym Marais mieszka kolonia Chińczyków i w jednym z najstarszych domów Paryża, mieści się dziś chińska restauracja i chiński fryzjer. Może dlatego, że jakość tych domów nie jest najlepsza, nierzadko są to niewyremontowane, zapuszczone rudery. Zabawne były jednak wracające do domu małe chińskie dzieci trajlujące po francusku, w języku swojej nowej ojczyzny.

Jutro na Trocadero o godz. 19. manifestacja przeciwko sprzedaży Mistrali przez Francję Rosji. Pójdę na nią. Ciekawe, kto jeszcze przyjdzie i czy będziemy liczni. Francja czuje się chyba przyparta do muru, ale nie wiem, czy mało zdecydowany i nienawidzący konfliktów prezydent zdobędzie się na krok niedostarczenia Rosji wysokiej klasy sprzętu wojskowego. Ale nie to jest głównym problemem Francji, ale dziura budżetowa i praktycznie zerowy wzrost. Ostatni numer tygodnika „Le Point” dał na okładkę tytuł „Kto może uratować Francję”?

A może Putin?