Dziesięć lat trwała renowacja sal Luwru poświęconych stylowi
życia „ à la française” w XVII i XVIII wieku.
Ale wreszcie doczekaliśmy się, otwarte w czerwcu tego roku sale kryją to, co fascynowało, inspirowało i budziło
podziw całej Europy: meble, wyroby ze złota, sekretarzyki wykonane przez
utalentowanych ebenistów, artystyczne gobeliny i ceramika. Zanosi się na to, że to
już nie Gioconda, Venus z Milo czy egipskie sarkofagi, ale koronkowej roboty
złota szkatułka Ludwika XIV stanie się największą atrakcją paryskiego muzeum.
Pierwsze sale rekonstruują życie na dworze największego „króla z bożej
łaski” Ludwika XIV. Król miał osobowość, jak zapewne wiecie, wybitnie narcystyczną. Był ponadto nie
tylko tytanem pracy poświęcającym czas i energię na kreowanie jak najlepszego
wizerunku Francji, ale również znakomitym menedżerem. Potrafił w każdej dziedzinie sztuki znaleźć
najlepszych rzemieślników i artystów, wydobyć spod ziemi najzdolniejszych
twórców i projektantów których zatrudniał do realizacji iście szalonych projektów, które oni potrafili doprowadzić do końca. Do historii przeszli królewscy
ogrodnicy i architekci, ebeniści i złotnicy. W nowych salach Luwru, które
dominuje ogromnych rozmiarów portret władcy, można poznać również i tych, którzy
pozostawali w jego cieniu, na przykład ebenistów Boulle’a, Carlina czy
Riesenera.
Spacerując po nowych salach warto pamiętać, że to Ludwikowi
XIV Francja zawdzięcza wylansowanie nowego stylu życia służącemu zaspakajaniu potrzeb przyjemności i prestiżu, podniebienia i oka, czemu służyć
miały obrazy i lustra, marmurowe czary i brązy, imponujących rozmiarów fotele i
kapiące złotem sekretarzyki. Styl tego okresu jest ciężki, przytłaczający,
bogaty ale robił wrażenie na odwiedzających Francję cudzoziemcach-wszyscy
chcieli go naśladować. Zamawiano tu tkaniny i meble, zegary i porcelanę, a gdy
brakowało funduszy, po prostu kopiowano francuskie wzory...
Kolejne sale wprowadzają nas w klimat rokoko- dominujący w
okresie panowania następcy- Ludwika XV. Życie, „à la
française”staje się pod jego rządami nieustannym festiwalem zabaw, atrakcji,
fajerwerków i rozrywek. Francuska arystokracja skupiona wokół króla stroi się i
bawi –krzesła stają się lżejsze, mniej wypasione a ponadto zamiast ciężkich,
masywnych foteli Ludwika XIV pojawiają się dużo lżejsze, często plecione, ale także konsole i gerydony, szafki i sekretarzyki. Zmieniają się również kolory, na
bardziej pastelowe, lżejsze w tonie, wzorowane na Japonii i Chinach.
W nowocześnie oświetlonych witrynach znajdziemy również
ponoć najpiękniejszą na świecie kolekcję tabakierek-jest ich tyle i tak pięknie
i kunsztownie wykonanych, że od oglądania zaczyna nam się kręcić w głowie. Ale
przed kilkoma warto się zatrzymać. Jedna z tabakierek ozdobiona jest portretem
królowej Marii Leszczyńskiej, inna-portretami właśnie poślubionej królewskiej
pary Ludwika XV i polskiej królewny.
W głębi jednej z sal z tabakierami dostrzec można portret
Marii Leszczyńskiej w już dojrzałym wieku, ma 45 lat, w czarnej mitence na
głowie, tuż obok serwis do czekolady, który król ofiarował jej na urodziny
pierwszego syna.
Nigdy nie przypuszczałam, że XVIII wiek, to tak szalony
rozkwit ceramiki. W kilkunastu gablotach pokazane są wyroby z Nevers, Sèvres,
Rouen, Saint-Cloud i Chantilly.
Modernizacja elektryczności umożliwiła również instalację
ekranów taktylnych, które wspaniale zastępują nam przewodniki. W jednej z sal,
obok stołu nakrytego srebrami, możemy dowiedzieć się jak wyglądał
królewski obiad, co serwowano i w jakich ilościach, ile było podań oraz
obejrzeć ryciny z epoki. W innej, zabawić się w urządzanie wnętrza w stylu rokokowym albo
neoklasycznym, komputer wyjaśni nam różnice i pomoże wykryć błędy.
Ale zwiedzających fascynują najbardziej sale poświęconej
Marii Antoninie, nieszczęsnej królowej, której rewolucjoniści ucięli głowę. Cieszy się ona nadal wielką aurą i sympatią Francuzów. Ponoć ze
względu na charakter-była sympatyczna i łagodna , co zdarza się rzadko u
pierwszych dam Francji... Połowę spośród 33 sal zostało urządzonych na wzór
brytyjskich „ period rooms” czyli pomieszczeń rekonstruujących prawdziwe
wnętrza. Możemy więc obejrzeć wykwintny buduar Antoniny albo kolekcję używanych
przez nią filiżanek.
Sposób życia „a la française” jest nadal przedmiotem fascynacji,
co widać po tłumnie odwiedzających nowe sale gościach. Polecam więc może
zwiedzanie bardziej kameralne, na przykład w piątkowy wieczór, gdy Luwr zamyka
swoje wrota o 21.30.
